เสียงตะโกนของป้าแก่ทำเอาคนขับรถกับทหารเวรสะดุ้งเฮือก แต่กลับทำให้เจียงเฉิงอู่กับถงอวี้หลันเผยสีหน้ายินดีออกมา
เจียงเฉิงเหวินกับเจียงเฉิงอู่เป็นฝาแฝดกัน ตั้งแต่เด็กก็เหมือนกันราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกัน ผ่านมาตั้งหลายปี ในที่สุดพวกเขาก็ตามหาที่นี่เจอ!
“คุณป้าครับ”
เจียงเฉิงอู่เปิดประตูรถ พยายามถามอีกครั้ง
“ขอถามหน่อยครับ บ้านของซูเหยาโอ…”
“อ๊ายยย!”
ป้าแก่ตกใจจนล้มลุกคลุกคลาน “ถอย! ถอย! ถอยไป!”
“ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ภูตผีปีศาจอย่าได้แผ้วพาน…”
“รีบไปตามหนูหยาวมาเร็ว! คนคนนี้กำลังถามหาอยู่!”
พวกป้าแก่วิ่งหนีกันอย่างรวดเร็ว เจียงเฉิงอู่แค่ขยับเท้าเล็กน้อย เสียงร้องโวยวายของพวกนางก็ดังขึ้นกว่าเดิม ทำให้เขาไม่รู้ว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลังดี
“พอแล้ว อย่าทำให้ผู้ใหญ่ตกใจสิ”
ถงอวี้หลันลงจากรถตามมา จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะมองลูกชายคนเล็กอย่างทำอะไรไม่ถูก
“เฉิงอู่ แม่ดูเป็นยังไงบ้าง?”
“ดูมีชีวิตชีวาดีไหม?”
เมื่อก่อนนางเป็นถึงหัวหน้ากลุ่มหญิงนักรบ แล้วเคยต้องระมัดระวังตัวขนาดนี้เสียที่ไหน?
เจียงเฉิงอู่ช่วยจัดปกเสื้อให้นาง
“ดูมีชีวิตชีวาครับ!”
“แม่ครับ แล้วผมดูเป็นยังไงบ้าง?”
เจียงเฉิงอู่ฝืนยิ้มออกมา
คิ้วงามของถงอวี้หลันขมวดเข้าหากันทันที
“เลิกยิ้มเถอะ ดูน่ากลัวจะตาย เดี๋ยวทำหยาวหยาวตกใจหมด”
ริมฝีปากของเจียงเฉิงอู่กลับมาเป็นเส้นตรง เขาดูไม่ค่อยพอใจนัก
“หน้าผมดูเคร่งขรึมเกินไปหรือเปล่า? ยิ้มแล้วดูเป็นกันเองกว่าไหมครับ”
“แม่ครับ แบบนี้ล่ะ แบบนี้ดีขึ้นหรือเปล่า?”
เขาปรับมุมยิ้มใหม่อีกครั้ง
“หรือแบบนี้?”
ถงอวี้หลันกำลังกระวนกระวาย ไม่รู้ว่าหยาวหยาวจะมีท่าทีอย่างไรกับนาง จู่ ๆ ก็มีคุณย่าคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ไม่รู้ว่าสำหรับเด็กแล้วจะตกใจมากกว่าหรือดีใจมากกว่า