หลังจากหลิวหม่ยหยุนกลับไปแล้ว ซูเหยาโอก็ยังนำผ้าห่มนวมกับเสื้อผ้าบุนวมเก่า ๆ ที่ถืออยู่ไปส่งที่โรงงานงานฝีมือสำหรับสางฝ้าย นำฝ้ายเก่าเหล่านี้ไปฟื้นฟูใหม่อีกครั้ง แล้วค่อยซื้อมาเติมจากร้านค้าในมิติวรเวทีอีกนิดหน่อย ก็เพียงพอให้ทุกคนในตระกูลเสิ่นมีเสื้อกันหนาวไว้ใส่คนละชุดแล้ว
แบบนี้ก็จะไม่ทำให้คนตระกูลเสิ่นสงสัย
ออกจากโรงงานงานฝีมือมาแล้ว ซูเหยาโอก็มุ่งตรงไปยังไปรษณีย์ของคอมมูน ก่อนหน้านี้หลังจากพบเซินหวยหยวี่ เธอรีบโทรไปรายงานความปลอดภัยกับคุณปู่เพียงครู่เดียว ทั้งสองยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกัน วันนี้เป็นวันอาทิตย์ คุณปู่น่าจะอยู่บ้าน
ใครจะคิดว่าคนรับสายทางนั้นจะเป็นชิวลี่
“หยาวหยาวเหรอ?”
น้ำเสียงของชิวลี่ฟังดูดีใจอยู่บ้าง “ไม่ได้โทรกลับมานานแล้วนะ”
ซูเหยาโอยิ้ม บ้านมีเพียงชิวลี่ที่ไม่ได้ไปทำงาน สายที่โทรกลับไปจึงมักเป็นเธอที่รับ ทั้งสองคนกลับเข้ากันได้ดีอย่างคาดไม่ถึง
“อาสะใภ้รอง คุณปู่อยู่ไหมคะ?”
“พ่อเหรอ...”
น้ำเสียงของชิวลี่ฟังดูแปลกไปเล็กน้อย
“ช่วงนี้เขาพักอยู่ที่กองทัพ ถ้าจะหาเขาก็ต้องโทรไปที่ห้องทำงานนะ”
“หยาวหยาว ป้าจะบอกให้ ที่บ้านเกิดเรื่องแล้ว!”
“หมิงฮุยเธอ...”
“ช่างเถอะ พูดทางโทรศัพท์ไม่สะดวก สรุปว่าช่วงนี้ที่บ้านวุ่นวายกันใหญ่ แม่ก็โมโหจนป่วย ตอนนี้ยังนอนอยู่โรงพยาบาลเลย”
“โธ่เอ๊ย นี่มันเรื่องอะไรกัน!”
ชิวลี่ถอนหายใจ ชีวิตเป็นลูกสะใภ้นี่ไม่ง่ายเลย
หมิงฮุยอ้อนวอนให้เธอช่วยพูดเรื่องตัวเองกับหลี่เหว่ยจวินต่อหน้าแม่ ส่วนแม่ก็สั่งให้เธอคอยจับตาหมิงฮุย ไม่ให้หนีออกไปข้างนอก คนหนึ่งก็พูดอย่าง อีกคนก็พูดอีกอย่าง ทำเอาเธอปวดหัวแทบระเบิด