นักเรียนลงชนบทยิ่งมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ โทรศัพท์เพียงเครื่องเดียวในไปรษณีย์ของคอมมูนจึงไม่เพียงพอ วันนี้ยังเป็นวันที่กลุ่มแรงงานผลิตส่วนใหญ่ส่งเกณฑ์ข้าว นักเรียนลงชนบทหลายคนพากันมาที่คอมมูน ทำให้มีคนโทรศัพท์มาระบายความทุกข์มากขึ้นไปอีก
เด็กสาวหลายคนร้องไห้เข้ามาแล้วก็ร้องไห้ออกไป มีเพียงซูเหยาโอที่ยิ้มกว้างอยู่ตรงนั้น ยิ้มไปยิ้มมา ดูเด่นเป็นพิเศษ
ความสุขนี้ต่อเนื่องมาจนถึงตอนที่ได้คุยโทรศัพท์กับซูจงโจ๋ง อารมณ์ที่ไม่ค่อยเบิกบานของซูจงโจ๋งพลอยดีขึ้นตามไปด้วย เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ
ซูเหยาโอเล่าให้คุณปู่ฟังทางโทรศัพท์ว่าเธออยากกลับไปจดทะเบียนสมรสกับเซินจ้งเยว่อีกครั้ง
คุณปู่ยิ้มบาง ๆ
“ตั้งแต่เธอไปอยู่ที่อำเภออวิ๋นชาน ฉันก็รู้สึกอยู่ในใจแล้วว่าเรื่องนี้ต้องเป็นแบบนี้ เหยาเหยา คุณปู่เคารพการตัดสินใจของเธอ”
แค่คิดถึงตอนที่เซินจ้งเยว่ยื่นรายงานขอหย่าก่อนออกจากกองทัพ และจัดเตรียมทางออกไว้ให้เหยาเหยาเรียบร้อยแล้ว เขาก็ชื่นชมเด็กคนนั้นขึ้นมาอีกระดับ
ในบรรดาการเตรียมการทั้งหมด เขากลับวางอนาคตของตัวเองไว้ท้ายสุด คอยดูแลทั้งภรรยาและลูก ทั้งพ่อแม่ คุณสมบัติเช่นนี้ในยุคสมัยนี้นับว่าหาได้ยากจริง ๆ
ซูจงโจ๋งวางใจที่จะฝากเหยาเหยาไว้กับเขา
ด้านนอกประตู เสี่ยวฟ่านทหารยามเกาหัว ฟังเสียงวางสายโทรศัพท์แล้วคิดว่าเวลานี้ผู้บังคับบัญชาน่าจะอารมณ์ดี จึงเคาะประตูอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“ผู้บังคับบัญชาครับ พี่เหวินมาครับ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของซูจงโจ๋งพลันเลือนหายไป
“เธอมาทำอะไร!”
“ฉันไม่ได้บอกแล้วหรือว่าที่นี่เป็นพื้นที่ทางทหาร อย่าปล่อยคนไม่เกี่ยวข้องเข้ามามั่วซั่ว!”