ซูเหยานอนหลับจนตื่นเองตามธรรมชาติ ในบ้านเหลือเพียงเซินจ้งเยว่ที่ยังพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ เขาอุ้มเซินหวยหยวี่ตากผ้าอยู่ในลานบ้านพ่อลูกคุยกันเข้าขาเป็นอย่างดี พอได้ยินเสียงซูเหยาเปิดประตู ทั้งคู่ก็หันมามองพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง
“ตื่นแล้วเหรอ”
พอเห็นซูเหยา ดวงตาของเซินจ้งเยว่ก็เป็นประกาย เขาอุ้มเซินหวยหยวี่ด้วยมือข้างเดียว แล้วหยิบแก้วบ้วนปากกับแปรงสีฟันมาให้ซูเหยา ตักน้ำ บีบยาสีฟันเสร็จก็ยื่นให้
“ฉันเก็บอาหารเช้าไว้ให้ในหม้อ เดี๋ยวไปยกมาให้”
ซูเหยานั่งยอง ๆ แปรงฟันอยู่ในลานบ้าน ถามเสียงอู้อี้ว่า
“พ่อกับแม่ล่ะคะ ไปทำงานกันแต่เช้าเลยเหรอ”
“ไปที่ยุ้งฉาง วันนี้กองผลิตจะไปส่งเกณฑ์ข้าวที่สถานีข้าว ตั้งแต่เที่ยงคืนก็เรียกทุกคนมารวมตัวแล้ว”
“ส่งข้าวเสร็จแล้วจะได้พักสักสองสามวันไหมคะ”
“ได้ยินว่าจะว่างสักหนึ่งถึงสองวัน เอาไว้ซ่อมเครื่องมือการเกษตร จากนั้นก็ขึ้นเขาไปขุดคลอง”
ซูเหยาจุ๊ปาก
“เหนื่อยเกินไปแล้ว”
เซินจ้งเยว่ยิ้มพลางยื่นผ้าขนหนูอุ่น ๆ ให้
“ไม่ถึงกับเป็นโครงการใหญ่โตอะไร ปีที่แล้วกองผลิตก็เริ่มทำแล้ว ตอนฉันขึ้นเขาไปก็เคยเห็น ปีนี้ทำต่ออีกสามสี่เดือนก็น่าจะเสร็จ”
“พอมีทะเลสาบบนเขากับคลอดวนเขาแล้ว ต่อไปการให้น้ำในนาก็จะสะดวกขึ้นเยอะ”
“ขุดคลองเหนื่อยกว่าทำนาไหมคะ ขาพ่อ แล้วแม่กับพี่สะใภ้จะไหวหรือเปล่า ฉันไปช่วย...”
“ไม่ต้อง”
เซินจ้งเยว่กุมมือซูเหยา สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“หยาวหยาว ฉันรู้ว่าเธอหวังดีกับพวกเรา แต่เธออย่าลืมว่า ตระกูลเสิ่นในทีมผลิตซวงจวังยังมีสถานะเป็นห้าทาส ถูกส่งมารับแรงงานบำบัด งานที่สมาชิกในทีมทำได้ พวกเราก็ต้องทำได้ ต่อให้มีบุญคุณอะไรกันอยู่ ตระกูลเสิ่นก็ทำตัวเป็นกรณีพิเศษไม่ได้”