ซูเหยาโอจ้องแผ่นหลังของทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นชา ก่อนเอียงศีรษะถามฟ่านหยาง
“พี่ฟ่าน เมื่อกี้พี่บอกว่าอู๋เจาตีเป็นอะไรนะ?”
“เธอตั้งครรภ์แล้ว”
ฟ่านหยางเหลือบมองสีหน้าของซูเหยาโอที่พลันหม่นลง
ซูเหยาโอขมวดคิ้วแน่น
“แน่ใจหรือ?”
ฟ่านหยางพยักหน้า “เมื่อวานหลังถูกจับตัวมา เธอก็ร้องว่าปวดท้องไม่หยุด พาไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้ว ยืนยันว่าตั้งครรภ์”
ซูเหยาโอเม้มริมฝีปาก
“เธอโชคดีจริง ๆ หลายปีมานี้ไม่มีลูก พอเกิดเรื่องขึ้นมาท้องกลับมีข่าวดีเสียอย่างนั้น”
ฟ่านหยางพูดต่อว่า
“นอกจากนี้ จากการสอบสวน อู๋เทียนชื่อเค้นจากปากอู๋เจาตีจนรู้ว่าคุณพักอยู่ที่ถนนฝูซิน จากนั้นก็ใช้วิธีเฝ้าดูและสอบถาม จนในที่สุดก็หาที่อยู่ของคุณพบ”
“อย่างนั้นก็หมายความว่าอู๋เจาตียังบริสุทธิ์งั้นหรือ?”
ซูเหยาโอสูดหายใจลึก
“เป็นไปไม่ได้! อู๋เจาตีอาจไม่รู้เรื่องที่อู๋เทียนชื่อทำทั้งหมด แต่เธอต้องคาดเดาได้แน่ ไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่แสดงออกหรอก ไม่อย่างนั้นเธอจะไปถามที่อยู่ของฉันจากซูเซิ่งลี่ทำไม?”
“ใช่”
ฟ่านหยางไม่ปฏิเสธคำพูดของซูเหยาโอ
“หลังอู๋เจาตีรู้ที่อยู่ของคุณจากซูเซิ่งลี่แล้ว เธอเคยคิดจะกลับไปบ้านเดิมอีกครั้ง แต่คุณย่าใหญ่ของคุณปฏิเสธโดยอ้างว่ากำลังยุ่งกับฤดูเก็บเกี่ยว”
“เพราะเธอมีพฤติกรรมที่จะถามที่อยู่อีกครั้งจากซูเซิ่งลี่ และมีแนวโน้มจะบอกอู๋เทียนชื่อ จึงถูกตัดสินว่าเป็นผู้ร่วมกระทำผิด และส่งไปไร่ปรับปรุงเพื่อรับแรงงานบำบัดเป็นเวลาหนึ่งปี”
“ตามข้อกำหนด เวลาตัดสินโทษหญิงตั้งครรภ์และหญิงที่กำลังให้นมบุตร ต้องคำนึงถึงหลักมนุษยธรรม โดยให้รับโทษนอกเรือนจำ”