ตรอกชิงยวน ชื่อสถานที่ที่คุ้นเคยดึงจวงจ้งเยี่ยนกลับไปยังคืนฤดูหนาวอันหนาวเหน็บคืนนั้น
ดวงตาที่ถูกปิดไว้ กลิ่นเหล้าเหม็นคลุ้ง และความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาราวกับฟ้าถล่ม...
ในใจของจวงจ้งเยี่ยนมีเสียงหนึ่งคอยห้ามไม่ให้เธอซักถามต่อ เธอเองก็รู้สึกราง ๆ ว่าความจริงอาจเป็นเรื่องที่เธอรับไม่ไหว แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังดื้อดึงเอ่ยปากถามอีกครั้ง
“ผู้เสียหาย...เป็นใคร?”
ตำรวจทั้งสองมองเธอด้วยแววตาเห็นใจอีกครั้ง
“สหายจวงจ้งเยี่ยน ให้ญาติพี่น้องพาคุณไปที่สถานีตำรวจสักครั้งเถอะค่ะ”
ลูกตาของจวงจ้งเยี่ยนกลอกไปมาอย่างแข็งทื่อ เพื่อนบ้านในตรอกต่างพากันซุบซิบ
“ตรอกชิงยวนเหรอ? ที่ตรอกชิงยวนก็เกิดเรื่องด้วยหรือ?”
“ฟังดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับจวงจ้งเยี่ยนอยู่นะ”
“ก็ไม่แน่หรอก บางทีอาจเป็นเพราะหวังเจี้ยนเสอก่อเรื่องอีกแล้ว เลยต้องมาหาจวงจ้งเยี่ยนก็ได้”
“ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมตำรวจถึงไม่พูดต่อแล้วล่ะ?”
“โธ่เอ๊ย ปล่อยให้ค้างคาแบบนี้ทรมานใจชะมัด!”
เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาอยากรู้อยากเห็นของทุกคน จวงจ้งเยี่ยนก็บีบมือตัวเองแน่น ก่อนแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง
“ฉันเข้าใจแล้ว”
จวงจ้งเยี่ยนเดินกลับไปบ้านพ่อแม่ด้วยสีหน้าเลื่อนลอย ถึงกับลืมหวังเสี่ยวเปาไปเสียสนิท หวังเสี่ยวเปาสูดจมูกแล้วเดินตามมาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอื้อมมือดึงชายเสื้อของเธอ
“แม่ครับ”
จวงจ้งเยี่ยนก้มหน้าลง แล้วสะบัดมือเขาออกอย่างรังเกียจ
“อย่ามาแตะฉัน!”
ตำรวจสองสามนายที่รู้เรื่องภายในเห็นภาพนี้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ในใจ