สายตาของซูเหยาโอเลื่อนออกจากสีหน้าซับซ้อนของเถียนซูเฟิน แล้วกลับไปหยุดที่ใบหน้าของซูเซิ่งลี่ซึ่งเต็มไปด้วยความยินดีและประจบเอาใจ
“ฉันจะไม่ยกโทษให้เธอ ส่วนเธอมีความผิดหรือไม่ ให้เหล่าตำรวจสอบสวนจนกระจ่างเถอะ”
สีหน้าของซูเซิ่งลี่แข็งค้าง เขาอ้ำอึ้งเอ่ยขึ้น
“หยาวหยาว เธอ... เธอมีลูกแล้ว...”
“แล้วอย่างไร? เด็กในท้องเธอเป็นลูกของฉันหรือ?”
“ซูเซิ่งลี่ คุณกับภรรยาช่างเหมาะสมกันจริง ๆ ชวนให้คลื่นไส้”
สายตารังเกียจของซูเหยาโอทำให้เถียนซูเฟินไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
เธอรู้ดีว่าตอนเสี่ยวอวี่ถูกอู๋เทียนชื่ออุ้มหนีไปนั้นอันตรายแค่ไหน หากไม่ได้เด็กสองสามคนที่วิ่งเล่นขึ้นเขาไปพบเข้า เด็กทารกคนหนึ่งจะมีชีวิตอยู่ในร่องเขารกชัฏที่มีงูพิษกับแมลงพิษเพ่นพ่านได้นานสักแค่ไหน?
“ใช่ ๆ ๆ เป็นความผิดของอู๋เจาตีทั้งนั้น ซูเหยา ซู...สหายซู เทียนชื่อของบ้านฉันต่างหากที่ถูกใส่ร้าย!”
ซุนกุ้ยฮวาเบียดซูเซิ่งลี่ออกไป ประนมมือไหว้ซูเหยาโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“นังตัวแสบคนนั้นไม่ชอบหน้าเธอมานานแล้ว เป็นมันที่คิดจะแย่งลูกชายของเธอ เทียนชื่อของบ้านฉันถูกมันยุยงต่างหาก”
“เป็นความผิดของอู๋เจาตีกับอู๋เหลียนตี สองนังตัวแสบนั่นทั้งคู่ สหายซู ถ้าจะเอาผิดก็เอาผิดพวกเธอเถอะ!”
“เทียนชื่อเป็นลูกชายคนเดียวของฉัน...”
“ตั้งแต่เด็กเขาไม่เคยลงนาเลย ถ้าส่งไปไร่ปรับปรุงก็เท่ากับเอาชีวิตเขาไปทิ้ง”
“อู๋เจาตีกับอู๋เหลียนตีทำงานพวกนี้จนชินแล้ว ให้พวกเธอไปก็ได้”
“ไม่ได้!”
ซูเซิ่งลี่ตะโกนขึ้นทันที
ไร่ปรับปรุงเป็นสถานที่แบบไหนกัน อู๋เจาตีกำลังท้องอยู่ จะไปทำงานหนักแบบนั้นได้อย่างไร?