ได้ยินเสียงเอะอะจากข้างนอก ซูเหยาโอส่งสายตาให้เซินจ้งเยว่ มองเขาจัดห้องโถงให้เรียบร้อย จากนั้นตัวเองก็แอบเข้าไปในห้องข้าง ก่อนจะเดินไปเปิดประตู
“หยาวหยาว เธอคือหยาวหยาวใช่ไหม?”
“ฉันคือย่าของเธอ เหอซีเหมย นี่คือปู่ของเธอ เฉินจินกุ้ย พ่อของเธอ เฉินต้าเหวิน เป็นลูกชายของเราสองคน เธอเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของพวกเรานะ!”
เหอซีเหมยเห็นใบหน้าขาวสะอาดของซูเหยาโอแล้วดวงตาก็เป็นประกาย พอสายตากวาดผ่านเสื้อคอตั้งกับเสื้อกั๊กไหมพรมสีเหลืองอ่อนที่เธอสวมอยู่ รอยยิ้มก็ยิ่งดูอบอุ่นเป็นมิตร
“ตาแก่”
เธอหันไปดึงเฉินจินกุ้ยเข้ามา
“ดูสิ หลานสาวเราเหมือนต้าเหวินขนาดไหน!”
เฉินจินกุ้ยหลังค่อม ดวงตาขุ่นมัวกวาดมองผ้านวมที่ตากอยู่ในลานบ้าน กระติกน้ำร้อน กระบอกเคลือบ และขวดนมบนโต๊ะในห้องโถง ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายหลายครั้งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเป็นประกายวาววับ
ดูท่าที่จินเหลียนพูดไว้จะไม่ผิด เฉินต้าเหวินได้แต่งเข้าบ้านดี ๆ จริง ๆ ลูกสาวข้าราชการใหญ่ แถมเด็กผู้หญิงที่คลอดออกมาก็ยังได้เสวยสุขไปด้วย!
ดูผ้านวมหนาฟูในลานบ้านนั่นสิ แล้วก็ดูกระติกน้ำร้อนใบใหญ่กับกระบอกเคลือบบนโต๊ะในห้องโถง ของพวกนี้ซื้อหามาต้องใช้เงินไม่น้อยแน่!
ได้ยินมาว่าลูกชายของเด็กผู้หญิงคนนี้ได้กินนมผงทุกวัน นมผงเชียวนะ ของดีขนาดนั้น มีสารอาหารมากกว่านมคนเสียอีก ถ้าเอามาให้หลานชายคนเล็กกิน รับรองว่าเลี้ยงจนขาวอวบแน่นอน
ถ้าถามเขา เด็กผู้หญิงคนนี้ได้ใช้ชีวิตดี ๆ แบบนี้ก็เป็นเพราะเขาทั้งนั้น ถ้าเขาไม่ยกเฉินต้าเหวินให้ตระกูลซู แล้วไปมีลูกกับลูกสาวบ้านซู เธอจะมีวาสนาได้เสวยสุขแบบนี้ได้อย่างไร?
เพราะฉะนั้นทุกอย่างนี่ก็ควรเป็นของตระกูลเฉินเขา!
เขาจึงกล่าวคล้อยตามเหอซีเหมย
“เหมือน! เหมือนมาก! เป็นลูกสาวของต้าเหวินแน่นอน!”
เพียงไม่กี่ประโยค ซูเหยาโอก็ยืนยันตัวตนของทั้งสองคนได้ทันที พวกเขาคือพ่อแม่ของ “พ่อ” เธอ เฉินต้าเหวิน