ชุยซีเฟิงกลับจากภูเขาตอนบ่าย พอได้ยินเรื่องนี้ก็รีบร้อนวิ่งมาทันที
แม้การขุดคลองจะให้สมาชิกกองผลิตเตรียมอาหารแห้งมาเอง แต่บนภูเขาก็มีการตั้งครัวชั่วคราวไว้คอยอุ่นอาหารแห้งและต้มน้ำให้ทุกคน ชุยซีเฟิงในฐานะภรรยาหัวหน้ากองผลิต ย่อมไปช่วยงานอย่างไม่ลังเล
พอได้ยินว่าสองสามีภรรยาเฉินจินกุ้ยมาที่นี่ เธอก็ไม่แม้แต่จะกลับบ้านตัวเอง รีบตรงมาหาซูเหยาโอทันที
“เหยาเหยา สองคนน่ารังเกียจนั่นไม่ได้พูดอะไรกับเธอใช่ไหม”
“ขอให้ฟ้าผ่าพวกมันเถอะ หลายสิบปีไม่เคยมาเยี่ยม ตอนนี้มาทำไม!”
“หยาวหยาว อย่าไปฟังพวกเขาพูดเหลวไหลเชียวนะ คนที่ขายลูกขายเมียได้จะเป็นคนดีอะไร!”
“เธอไม่รู้หรอก ตอนนั้นพ่อเธอเพิ่งมาถึง สภาพแทบไม่เหมือนคน ถ้าไม่เห็นว่ายังหายใจอยู่ พวกเราคงคิดว่า...”
“ก็ไม่ใช่ปีที่อดอยาก ทำไมถึงทำให้พ่อเธอมีสภาพแบบนั้นได้!”
“บนโลกนี้มีพ่อแม่ใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง!”
แววตาของซูเหยาโอไหววูบ
“คุณยายใหญ่คะ พ่อหนูจะใช่ลูกแท้ ๆ ของพวกเขาหรือเปล่าคะ”
ชุยซีเฟิงพยักหน้า
“ตอนนั้นย่าของเธอก็พูดแบบนี้เหมือนกัน ตอนพ่อเธอเพิ่งมา เขาผอมมาก พอเลี้ยงดูจนมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง ย่าของเธอก็มาบ่นกับฉันว่า ต้าเหวินหน้าตาดี ตาโต จมูกโด่ง ไม่เหมือนสองคนนั้นที่ตาเล็กจมูกแบนเลย”
“พวกเรายังเคยถามต้าเหวินเป็นพิเศษ เขาบอกว่าตั้งแต่จำความได้ก็เติบโตมากับสองสามีภรรยาเฉินจินกุ้ย ในความทรงจำไม่มีคนอื่นเลย”