เมื่อซุนกุ้ยฮวากระซิบข้างหูอู๋เจาตี ใบหน้าของอู๋เจาตีก็ฉายแววไม่เต็มใจและลังเล ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่และได้ใจ
บรรยากาศรอบตัวแม่ลูกสาวทั้งสามแห่งตระกูลอู๋ยิ่งกลมเกลียวกันมากขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเหยาโอก็กว้างขึ้นเรื่อย ๆ เถียนซูเฟินมองแล้วรู้สึกใจหายอย่างไม่มีเหตุผล วันนี้หยาวหยาวแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง
ทั้งที่กำลังยิ้มอยู่แท้ ๆ แต่กลับทำให้คนรู้สึกเกรงกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้
จู่ ๆ เถียนซูเฟินก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา เธอนึกถึงคำพูดที่พ่อสามีพูดกับเธอและหมิงจงเมื่อวาน
“ในท้องของอู๋เจาตีมีเด็กแล้ว นั่นเป็นหลานแท้ ๆ ของพวกแก ฉันแก่จนใกล้ตายแล้ว จะตัดสินใจแทนพวกแกไม่ได้ จะได้ไม่ต้องมาโทษฉันทีหลัง”
“ลูกชายคนโต ลูกสะใภ้คนโต แต่ฉันก็ขอเตือนพวกแกสักคำ นี่เป็นโอกาสเดียวที่พวกแกจะเลือก นอกจากเซิ่งลี่แล้ว พวกแกยังมีลูกชายลูกสาวอีกคู่หนึ่ง”
“โอกาสบางอย่าง ในชีวิตมีเพียงครั้งเดียว”
ตอนนั้นเธอจมอยู่กับความยินดีที่ในที่สุดเซิ่งลี่ก็มีลูก จึงมองข้ามความหมายลึกซึ้งในคำพูดของพ่อสามี มาตอนนี้พอย้อนนึกขึ้นมา เธอก็สะดุ้งเฮือก
ตั้งแต่หยาวหยาวเห็นเธอวันนี้ ก็ไม่เรียกเธอว่าป้าใหญ่อีกเลยสักครั้ง
เถียนซูเฟินนึกถึงซูหมิงจงที่กำลังผ่าฟืนเงียบ ๆ อยู่ในบ้านตอนเธอออกมา และนึกถึงคำพูดที่ลูกสาวคนเล็กเอ่ยออกมาด้วยความไม่เข้าใจและเคียดแค้น
“ฉันไม่เอาอู๋เจาตีเป็นพี่สะใภ้ และไม่เอาหลานที่เธอคลอดออกมาด้วย!”
“ใคร ๆ ก็พูดกันว่า พ่อเลวคนเดียว แม่เลวทั้งบ้าน อู๋เจาตีใจดำขนาดนั้น ลูกที่คลอดออกมาก็ต้องเป็นเด็กเลวแน่ ๆ!”
“ฮือ แม่ ทำไมเธอถึงทำกับพี่หยาวกับเสี่ยวอวี่แบบนี้ได้? พี่หยาวต้องเกลียดพวกเรามากแน่ ๆ…”