ซูเหยาโอเดินออกมาจากสถานีตำรวจ ก็เห็นจวงจ้งเยี่ยนนั่งยอง ๆ ร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่ริมถนน ข้างกายนางยังมีจวงเซียงตงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธยืนอยู่ด้วย
“หย่า! ฉันจะหย่ากับเขา!”
“เด็กคนนี้ฉันไม่เอาแล้ว ไอ้ลูกสารเลวนั่นฉันก็ไม่เอา!”
“พ่อคะ เขากล้าดียังไง เขากล้าทำแบบนี้ได้ยังไงกัน…”
“หย่าเลย จ้งเยี่ยน อย่าร้องไห้สิ ไม่ดีต่อร่างกายนะ หวังเจี้ยนเสอไอ้สารเลวนั่น พ่อจะต้อง…”
แววตาของจวงเซียงตงฉายความเหี้ยมเกรียม
พอเห็นซูเหยาโอ แววตาของจวงเซียงตงก็เผยความหวาดระแวงออกมาเล็กน้อย เขากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูจวงจ้งเยี่ยน ก่อนพ่อลูกจะรีบร้อนเดินจากไป
ซูเหยาโออุ้มลูกเดินกลับอย่างไม่รีบร้อน พอถึงหัวมุมถนนที่อยู่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจก็เห็นเซินจ้งเยว่ ใบหน้าของนางพลันเผยความยินดีออกมา
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
เซินจ้งเยว่ยื่นมือหมายจะรับลูกมา แต่เซินหวยหยวี่หันหน้าหนีทันที กอดคอซูเหยาโอไว้แน่นแล้วซุกหน้าลงกับซอกไหล่ของนาง
เซินจ้งเยว่ไม่สนใจเขา ใช้มือหนีบรักแร้เด็กน้อยแล้วอุ้มไปอย่างเด็ดขาด ก่อนตบก้นลูกเบา ๆ พลางสั่งสอนว่า
“เอาแต่เกาะแม่อยู่นั่นแหละ แม่มีแผลที่หลังนะ!”
เซินหวยหยวี่กำหมัดเล็ก ๆ อย่างโกรธเกรี้ยว ส่งเสียง “อาอู๋ อาอู๋” เถียงกับเซินจ้งเยว่
ขาอวบทั้งสองข้างเตะไปมาไม่หยุด ซูเหยาโอคว้าขาเขาไว้ทันที สีหน้าเคร่งขรึมพลางเตือนว่า
“ห้ามเตะ”
เซินหวยหยวี่ชะงักไป ปากเล็ก ๆ อ้าค้างอยู่นานก็ยังหุบไม่ลง เขาจ้องซูเหยาโออย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับกำลังถามว่า
“แม่ดุผมเพราะตาแก่คนนี้เหรอ?”