หนึ่งสัปดาห์ได้หยุดหนึ่งวัน วันนี้ซูเหยาโออยากนอนแผ่อยู่บนเตียงทั้งวัน
สัปดาห์หน้าเธอต้องเข้าเวรกะกลางคืน ตั้งแต่ห้าทุ่มถึงเจ็ดโมงเช้า หมายความว่าคืนนี้เธอก็ต้องไปทำงานแล้ว
เธออุ้มลูกไปฝากไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กตามปกติ ช่วงเวลานี้มีเด็กไม่มาก รวมเซินหวยหยวี่แล้วก็มีแค่สามคน ผู้ดูแลข้างในเป็นคนที่ซูเหยาโอไม่เคยเห็นมาก่อน
แต่ผู้ดูแลคนนั้นท่าทางดีมาก ค่อย ๆ วางเด็กน้อยลงบนเตียงอย่างเบามือ
ตอนนี้ซูเหยาโอเข้าเวรกะกลางคืน กลับไปก็ต้องนอนชดเชย เธอจึงคิดว่าจะมารับลูกหลังจากนอนเต็มอิ่มแล้ว
“ได้เลยค่ะ ที่นี่มีคนดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ฝากเด็กไว้กับเราได้อย่างสบายใจเลยค่ะ”
ได้ยินผู้ดูแลพูดแบบนั้น ซูเหยาโอก็วางใจ
จนกระทั่งบ่ายสี่โมงกว่า แดดเริ่มไม่แรงแล้ว ซูเหยาโอถึงค่อย ๆ เดินไปยังโรงงานผลิตอาหารเพื่อรับลูก
เวลานี้พอดีกับช่วงเลิกงานของคนกะเช้า หน้าประตูโรงงานจึงมีคนแน่นขนัด ซูเหยาโอเดินสวนทางกับฝูงชน ต้องคอยหลบผู้คนและจักรยานอย่างระมัดระวัง
“เอ๊ะ คนนั้นคือสหายซูเหยาโอจากฝ่ายน้ำเชื่อมนี่นา”
“โธ่ อายุยังน้อยแท้ ๆ กล้าหาญจริง ๆ!”
“จิตสำนึกเขาสูงจริง ๆ ก็ควรตัดขาดกับพวกนายทุนและพรรคพวกทุนนิยมให้ชัดเจนแบบนี้แหละ”
……
ซูเหยาโอรู้สึกว่ามีสายตาชื่นชมเป็นประกายนับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่ตัวเอง คิดว่าฝ่ายโฆษณาคงเขียนข้อความลงบอร์ดประกาศแล้ว
สายตาเหล่านั้นจับจ้องเธอราวกับสัมผัสได้ แม้ซูเหยาโอจะเคยเป็นสตรีมเมอร์ แต่ก็ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน อย่างไรเสียตอนนั้นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอก็มีแค่โทรศัพท์กับข้อความในไลฟ์เท่านั้น
ราวกับมีจรวดติดอยู่ตรงก้น ซูเหยาโอพุ่งเข้าไปในสถานรับเลี้ยงเด็กในพริบตา