“ถ้าเป็นเพราะเรื่องนี้ คุณไม่ต้องลำบากใจนะ ฉันจะอธิบายกับพ่อแม่ให้ชัดเจนเอง”
“อ้อ”
ซูเหยาโอตอบรับ
“ฉันไม่ลำบากใจ ฉันคุยกับคุณปู่เรียบร้อยแล้ว”
เธอไม่ชอบข้าราชการอาวุโส
คราวนี้ลู่ติ้งหยวนยิ้มออกมาจริง ๆ
“ถึงแล้วค่ะ ลุงลู่ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”
รถแล่นผ่านปากตรอกหลิวหยาเอ่อร์ ซูเหยาโอจับที่จับ รอให้รถจอด
“ซูเหยาโอ”
ลู่ติ้งหยวนเรียกเธอไว้
“ผมขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม”
ซูเหยาโอยกคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เขาถามได้
“คุณหน้าตาเหมือนพ่อมากหรือเปล่า”
พ่อของคุณยายแก่เหรอ?
แววสับสนวูบผ่านดวงตาของซูเหยาโอ
“ฉันไม่เคยเห็นเขา ตอนฉันเกิดเขาก็เสียไปแล้ว”
ถ้าพูดถึงตัวเธอ จริง ๆ แล้วเธอไม่ค่อยเหมือนพ่อ และก็ไม่ค่อยเหมือนเกาซิ่วเท่าไร คนอื่น ๆ ต่างบอกว่าเธอถูกลอตเตอรี่พันธุกรรม ได้ข้อดีของทั้งสองคนมารวมกัน แถมยังเหมือนถูกปรับแต่งให้ดียิ่งขึ้นไปอีก
“ขอโทษนะ”
ลู่ติ้งหยวนเอ่ยขอโทษไปตามสัญชาตญาณ
เขารู้ว่าพ่อแม่ของซูเหยาโอเสียชีวิตไปแล้วทั้งคู่ แต่ไม่คิดว่าพ่อของเธอจะเสียไปก่อนเธอเกิด
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ซูเหยาโอพยักหน้าแล้วเปิดประตูรถ
ลู่ติ้งหยวนไวกว่าเธอ ก้าวอ้อมหน้ารถมารับเซินหวยหยวี่จากมือเธอ เพื่อให้เธอลงจากรถได้สะดวก
“คุณไม่อยากรู้เหรอว่าทำไมฉันถึงถามแบบนั้น”
“ไม่อยากค่ะ”
ซูเหยาโอตอบอย่างเด็ดขาดเสียจนคำพูดที่ลู่ติ้งหยวนกำลังจะพูดต่อทั้งหมดติดอยู่ในลำคอ
ประตูรั้วปิดดัง “ปัง” ต่อหน้าลู่ติ้งหยวน
ลู่ติ้งหยวนยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนจะยิ้มแล้วส่ายหน้า
“นิสัยแบบนี้ ช่าง...”
——
ตระกูลเสิ่นย้ายมาถึงทีมผลิตซวงจวังได้สี่วันแล้ว ทั้งครอบครัวเจ็ดคนถูกจัดให้อยู่ในคอกสัตว์ร้างของทีมผลิต
สภาพในห้องเรียบง่ายมาก แม้แต่เตียงสักหลังก็ไม่มี ยังดีที่ตอนนี้เป็นฤดูร้อน แค่ปูหญ้ารองนอนก็พอ โรงไม้ที่ลมโกรกทุกทิศถูกตระกูลเสิ่นปรับปรุงเล็กน้อย กั้นเป็นสามส่วนอย่างง่าย ๆ