ซูเหยาโอได้รับฟ่านหยางส่งกลับกองผลิต พอดีกับที่กองผลิตข้างเคียงมีคนทำการค้าผิดกฎหมาย ฟ่านหยางจึงถูกส่งมาช่วยปฏิบัติการร่วมกับสถานีตำรวจของคอมมูน
บังเอิญเป็นทางเดียวกัน เขาจึงพาซูเหยาโอที่กำลังจะผูกเซินหวยหยวี่ไว้กับตัวแล้วปั่นจักรยานกลับมาด้วย
เซินหวยหยวี่โตขึ้นมากในเดือนเดียวนี้ ไม่ยอมให้ซูเหยาโอผูกไว้กับตัวเหมือนตอนยังเล็กแล้ว แขนขาทั้งสี่ขยับไม่หยุดราวกับกำลังว่ายน้ำแบบลูกหมา
เดิมทีก็เป็นก้อนเหล็กหนักสิบหกจินครึ่งอยู่แล้ว พอขยับเข้า ซูเหยาโอก็เหมือนมีปลาตัวใหญ่หนักยี่สิบจินกำลังกระโดดไปมาอยู่ตรงหน้าอก พอฟ่านหยางบอกว่าเป็นทางเดียวกัน ซูเหยาโอก็โล่งอกอย่างมาก
เด็กน้อยหนักสิบหกจินกว่าอุ้มก็ไม่เบา พอมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน แขนของซูเหยาโอก็แทบจะหมดแรง
ฟ่านหยางเห็นซูเหยาโอทำหน้าเหยเก ก็หัวเราะพลางจับรักแร้ทั้งสองข้าง อุ้มเซินหวยหยวี่ออกจากอ้อมแขนเธอ
“คุณรีบขยับแขนยืดเส้นยืดสายหน่อย”
จากนั้นก็จับแขนอวบ ๆ ของเด็กน้อยที่เหมือนปล้องรากบัวไว้ แล้วแกว่งขึ้นลง
“ดูสิ อ้วนจนทำแม่เหนื่อยแทบแย่แล้ว”
ซูเหยาโอบ่นปนโอ้อวด
“พี่หลานชิงเลี้ยงเขาดีเกินไปแล้ว อ้วนเหมือนหมูน้อยเลย”
เธอยืดแขนอยู่สองสามครั้ง ก่อนหยิบห่อสัมภาระจากแฮนด์จักรยานมาสะพายไว้ด้านหลัง แล้วหันไปรับเซินหวยหยวี่
“พี่ฟ่านไปทำงานเถอะ ขอบคุณที่มาส่งฉันนะ”
ฟ่านหยางหัวเราะเบา ๆ
“แค่ทางผ่านเอง พูดขอบคุณกันก็ห่างเหินแย่สิ”
“พรุ่งนี้ผมน่าจะต้องมาอีกเที่ยว แวะรับพวกคุณกลับไปด้วยดีไหม”
เขาถาม
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ฟ่าน พรุ่งนี้ฉันจะดูว่ากองผลิตมีรถผ่านมาให้ติดกลับเข้าอำเภอหรือเปล่า”