ซูเหยาโอถูกหาเรื่องใส่อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จึงสวนกลับทันควันว่า
“เรื่องของฉันมันเกี่ยวอะไรกับคุณ? เป็นลูกชายคุณหรือไง ถึงได้ออกปากแบบนี้!”
สีหน้าอู๋เจาตีเปลี่ยนไป แต่แทนที่จะโกรธ เธอกลับฝืนยิ้มออกมา
“ไม่ใช่นะ หยาวหยาว ฉันไม่ได้ว่าคุณ ฉันแค่เห็นเด็กไม่สบายก็ร้อนใจไปหน่อย”
ซูเหยาโอไม่ได้ตามใจเธอ ทำหน้ายิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“พี่สะใภ้ เขาเป็นลูกชายฉัน ฉันจะเลี้ยงลูกยังไงคงไม่ต้องให้พี่มาสอนหรอกมั้ง?”
“หยาวหยาว ถือว่าพี่สะใภ้สติหลุดไปแล้วกัน”
อู๋เจาตียิ้มประจบ
“คุณก็รู้ว่าฉันไม่มีลูกมาหลายปีแล้ว ฝันอยากตั้งครรภ์ทุกคืน พอเห็นเด็กถูกทำให้ลำบากก็เลยตื่นเต้นไปหน่อย”
“พี่สะใภ้ขอโทษแล้วนะ อย่าเก็บไปคิดเลยนะ”
คิ้วยาวของซูเหยาโอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกขัดแย้งและเหลวไหลอย่างรุนแรงผุดขึ้นในใจ
นี่คืออู๋เจาตีเหรอ?
อู๋เจาตีคนที่เห็นเธอทำอะไรก็ขัดหูขัดตาคนนั้นน่ะเหรอ?
นี่ถูกคนอื่นสวมร่าง หรือเกิดใหม่กันแน่?
ไม่ใช่ว่าซูเหยาโอคิดมาก เพราะเธอเองก็เป็นตัวอย่างอยู่ตรงหน้า จึงอดระแวงไม่ได้
“เจาตี กลับมาทำอะไร?”
ชุยซีเฟิงช่วยถอดรองเท้าให้เซินหวยหยวี่ไปพลาง เอ่ยถามอู๋เจาตีไปพลาง
“คุณย่า น้ำที่เอาไปไร่เมื่อเช้าดื่มหมดแล้ว หนูกลับมาตักไปเติมหน่อยค่ะ”
“งั้นยังไม่รีบไปอีก?”
ชุยซีเฟิงเร่งเธอ
“ค่ะ”
อู๋เจาตีขานรับ มองเซินหวยหยวี่อย่างอาลัยอาวรณ์ก่อนเดินจากไป