ยายหวังแก่ก้มหลังเดินตามหวังเจี้ยนเสอออกจากสถานีตำรวจ พอออกมาข้างนอก เธอก็เชิดหน้าขึ้นทันที
หันกลับไปทางประตูสถานีตำรวจแล้วถุยเสมหะข้นสีเหลืองอมเขียวลงไปเสียงดัง
“พวกไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่ กล้ามาขู่ฉันงั้นหรือ!”
ยายหวังแก่ด่าทอไม่หยุดปาก ด่าหลี่ชุยหลิวกับเกาหลานชิง ด่าหมอกับพยาบาล ด่าตำรวจ และคนที่โดนด่าหนักที่สุดก็คือไป้ซงที่กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้
หวังเจี้ยนเสอไม่พูดอะไรสักคำ ก้าวยาว ๆ เดินไปข้างหน้า จนยายหวังแก่แทบเดินตามไม่ทัน
“อยากตายหรือไง เดินเร็วขนาดนั้นทำไม?”
“แกกำลังโทษฉันอยู่หรือไง? ถ้าไม่ใช่เพราะฉันไปหาสูตรอะไรนั่นให้แก ฉันจะลงมือตบไอ้หนูนั่นจนปางตายหรือ? ถ้าไม่ตบไอ้หนูนั่น จะมีเรื่องบ้า ๆ แบบนี้เกิดขึ้นไหม? จะถูกจับเข้าสถานีตำรวจ ถูกพวกมันขู่ว่าจะส่งฉันไปแรงงานบำบัดหรือไง?”
“ไอ้พวกเนรคุณ……”
“ที่นี่ที่ไหน?”
หวังเจี้ยนเสอเดินไปเรื่อย ๆ จนเริ่มออกนอกเส้นทาง ยายหวังแก่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงชะลอฝีเท้าลง ส่วนปากที่บ่นไม่หยุดก็เงียบลงเสียที
หวังเจี้ยนเสอหันกลับมาฉับพลัน ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด ใบหน้าบิดเบี้ยวราวกับปีศาจคืนชีพ
“แกรู้ไหมว่าแกทำแผนของฉันพังหมด!”
“ไป้ซงมันอาจโดนเผาจนกลายเป็นเด็กโง่ไปแล้ว! เด็กโง่!!”
หวังเจี้ยนเสอตะโกนด้วยความโกรธ
“นอกจากมันแล้ว ยังมีใครรู้ได้อีกว่าสูตรลับที่สืบทอดกันมาของตระกูลไป้ซ่อนไว้ที่ไหน?”
“ถ้าไม่มีสูตรลับ ฉันก็อยู่ฝ่ายวิจัยพัฒนาต่อไม่ได้ ฉันต้องกลายเป็นคนงานระดับล่างสุด คนงาน! ความอดทนอดกลั้นกับแผนการทั้งหมดที่ฉันทุ่มเทมาหลายปีต้องสูญเปล่า!”
ยายหวังแก่เบิกตากว้าง