สายตาจ้องเขม็งกับสีหน้าเคลิ้มยิ้มของหยางหงหลิงทำให้ซูเหยาโอหลุดหัวเราะ ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่เธอคิด
หยางหงหลิงดูชัดเจนว่าเป็นเด็กที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เล็ก อืม น่าคบหากว่าคนที่ชื่อเฉินจื้อหยวนคนนั้นตั้งเยอะ
พอเห็นซูเหยาโอยิ้ม สองพี่น้องตระกูลหยางก็คิดว่าเรื่องขอพักอาศัยน่าจะมีหวัง จึงเผยสีหน้าคาดหวังออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ใครจะรู้ว่าซูเหยาโอกลับส่ายหน้า
“ไม่ได้หรอกค่ะ”
“อ๋อ...”
สองพี่น้องผิดหวังอย่างยิ่ง ไหล่ทั้งคู่ลู่ตกลงมา
ซูเหยาโอมองแล้วนึกขำ ดูก็รู้ว่าทั้งสามคนมาจากครอบครัวดี ๆ ถ้ากระทั่งบ้านอิฐมุงกระเบื้องที่กองผลิตสร้างไว้ให้นักเรียนลงชนบทโดยเฉพาะยังรับไม่ได้ เธอก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะอยู่บ้านดินได้
สีหน้ารังเกียจของซูหมิงซานตอนมาที่นี่คราวนั้น เธอยังจำได้จนถึงทุกวันนี้
ซูเหยาโอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า
“พวกคุณเข้ามาก่อนค่ะ”
สองพี่น้องสบตากัน ก่อนเดินเข้าไปในลานบ้าน เฉินจื้อหยวนก็เดินตามมาด้วย ซูเหยาโอเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ห้าม
บ้านเก่ามีสี่ห้อง นอกจากห้องหลักฝั่งตะวันออกกับตะวันตกแล้ว ยังมีห้องข้างอีกสองห้องที่ไม่ใหญ่นัก ซูเหยาโอไม่ได้ใช้ ตอนซูจงฮวาพาคนมาช่วยซ่อมแซมก็ไม่ได้จัดการห้องเหล่านี้ ภายหลังก็ไม่เคยเข้าไปทำความสะอาด พอผลักประตูเปิด กลิ่นอับชื้นปนกลิ่นราและกลิ่นคาวที่อธิบายไม่ถูกก็พุ่งเข้าจมูก
ทันทีที่เปิดประตู ซูเหยาโอก็กลั้นหายใจไว้ ส่วนสองพี่น้องตระกูลหยางกับเฉินจื้อหยวนกลับสูดกลิ่นเข้าไปเต็มปอดโดยไม่ทันตั้งตัว สีหน้าพลันเปลี่ยน รีบยกมือปิดปากปิดจมูก