“อู๋เจาตีฆ่าคนตายเหรอ?!”
ซูจงฮวาตกใจจนน้ำเสียงแหลมขึ้นหลายส่วน
“ลูกชายของเซิ่งเทาไม่ได้เพิ่งเกิดเมื่อฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว แล้วก็ตายไปหรอกหรือ ทำไมถึง...”
ชุยซีเฟิงก็เบิกตากว้างเช่นกัน
มีเพียงซูเหยาโอที่รู้ดีอยู่แก่ใจ ดูท่าสัญชาตญาณของเซิ่งโหย่วจะไม่ผิด หลานชายของป้าจี้ที่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก คงเกี่ยวข้องกับอู๋เจาตีจริง ๆ
“ใครจะไปรู้ล่ะ พอเซิ่งเทามาถึงก็ชูมีดขึ้น บอกว่าจะฟันอู๋เจาตีให้ตาย ตกใจแทบแย่!”
ป้าคนนั้นยังขวัญเสียไม่หาย พลางตบอกตัวเอง
ซูจงฮวาหน้าดำคล้ำ รีบวิ่งกลับไปทันที
“หัวหน้ากองผลิต ทางฝั่งนักเรียนลงชนบท...”
สมาชิกกองที่ยืนอยู่ในลานบ้านของซูเหยาตะโกนเสียงดัง
“จะมีคนตายกันอยู่แล้ว ยังจะมัวสนใจเรื่องทะเลาะวิวาทอะไรอีก!”
ป้าคนนั้นตบหัวชายหนุ่มที่แยกไม่ออกว่าเรื่องไหนสำคัญกว่า แล้ววิ่งตามไปด้วย
“ฉางเซิง ไปตามลุงหมิงหย่งของนาย ให้พาทหารพลราชสักสองสามคนไปควบคุมนักเรียนลงชนบทไว้ก่อน”
ชุยซีเฟิงพูดอย่างรวดเร็ว แล้วรีบสาวเท้าวิ่งกลับบ้าน
“โอ๊ย คุณพระช่วย! เซิ่งเทาอย่าหุนหันพลันแล่นไปนะ ฆ่าคนชั่วอย่างอู๋เจาตีไม่คุ้มหรอก!”
สมาชิกกองที่กำลังก่อกำแพงอยู่ทางฝั่งซูเหยาต่างมองหน้ากัน
“อย่าให้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเลย พวกเราไปดูเถอะว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”
“หนูหยาว กำแพงนี่รอพวกเรากลับมาค่อยก่อต่อนะ”
พูดจบ หลายคนก็รีบวิ่งไป ท่าทางไม่เหมือนไปช่วยงานสักเท่าไร คล้ายกำลังรีบไปดูเรื่องสนุกมากกว่า
ซูเหยาเองก็รู้สึกกระวนกระวายใจ เธอล็อกประตูใหญ่แล้วอุ้มลูกเดินไปด้วย