ข่าวที่ตระกูลซูก่อกำแพงข้ามคืน แบ่งซูเซิ่งลี่ออกไป แพร่สะพัดไปทั่วกองผลิตตั้งแต่วันรุ่งขึ้น ซูเหยาโอรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว เพราะชุยซีเฟิงมาบอกเธอด้วยตัวเอง
เธออุ้มเซินหวยหยวี่ไว้ พลางหยอกล้อเขาไปด้วย แล้วเอ่ยถึงเรื่องนี้ราวกับไม่ได้ตั้งใจ ไม่นานก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น
“เรื่องเพาะเห็ดในคอกวัว ฉันเล่าให้คุณตาใหญ่ฟังแล้ว เขาชมว่าเธอหัวไว ช่วยเขาคิดแผนดี ๆ ได้ เช้านี้ก็ไปคุยกับทางกองผลิตแล้ว”
“ถ้าตระกูลเสิ่นย้ายเข้ามาเมื่อไร ฉันลองดูนะว่า...”
ชุยซีเฟิงเดินสำรวจไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดตรงจุดหนึ่ง แล้วทำท่าประกอบ
“ก่อกำแพงเตี้ย ๆ ตรงนี้ แล้วเปิดประตูอีกบานตรงโน้น”
“ถึงจะเป็นครอบครัวเดียวกัน จะปิดประตูใช้ชีวิตกันอย่างไรก็เรื่องหนึ่ง แต่ต่อหน้าคนอื่นก็ต้องเว้นระยะห่างกันบ้าง”
เซินหนุ่มคนนั้นต้องรอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าถึงจะกลับกองทัพ ต่อให้ต้องรื้อกำแพง อย่างไรก็ต้องรอถึงตอนนั้น
“คุณยายใหญ่ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
ซูเหยาโอพาคุณยายไปนั่งข้างเก้าอี้ ก่อนจะย่อตัวลงข้างขาแล้วซบหน้าลงในอ้อมอก กลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากตัวผู้สูงวัยกับกลิ่นน้ำนมจากเสื้อผ้าเด็กน้อยพลันอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก
ชุยซีเฟิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะโค้งขึ้น ริ้วรอยตรงหางตายิ่งเห็นชัดขึ้น เธอยกมือลูบผมของซูเหยาโอเบา ๆ ปลายนิ้วผอมแห้งสางผ่านเส้นผม แล้วไล้ผ่านติ่งหู น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับสำลีเก่า
“เหยาเหยาเด็กดี มีคุณยายใหญ่อยู่ทั้งคน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็มีคุณยายใหญ่จัดการให้”
ความจริงใจของตาเฒ่าปะปนไปด้วยผลประโยชน์ ลูกชายกับลูกสะใภ้ทั้งสองคู่ต่างก็มีลูกหลานของตัวเอง ต่อให้รักเหยาเหยามากแค่ไหน ใจก็ยังเอนเอียง หากเธอยังไม่เข้าข้างเหยาเหยาอีก แล้วในบ้านซูเจียจวงนี้จะมีใครคิดเผื่อเหยาเหยาได้อีก