เมื่อเห็นแววตาเวทนาของตำรวจทั้งสองนาย จวงจ้งเยี่ยนแทบยืนไม่อยู่
ริมฝีปากสั่นระริก
“คุณตำรวจคะ คำพิพากษาของเจี้ยนเสอ…ออกแล้วใช่ไหมคะ”
“ขอเวลาอีกสองวันนะคะ ให้ฉันคิดหาทางอีกสักสองวัน”
“ซูเหยาโอ ซูเหยาโอ ฉันขอร้อง ขอร้องให้เธอเขียนหนังสือขออภัย เธอจะให้ฉันทำอะไรก็ได้”
จวงจ้งเยี่ยนคุกเข่าลงอีกครั้ง คราวนี้ต่างจากตอนที่จงใจเรียกความสงสารเมื่อครู่ เธอกำลังวิงวอนซูเหยาโอด้วยความจริงใจ
“เงินน่ะ ฉันมี ฉันมีเงิน เธออยากได้เท่าไรก็บอกมา ถ้าไม่พอฉันจะไปกู้มา!”
“กราบสิ รีบกราบ ขอให้คุณน้าซูยกโทษให้พ่อ!”
จวงจ้งเยี่ยนกดหัวหวังเสี่ยวเปาลงอย่างแรง โขกเข้ากับพื้นหินสีเขียวจนเกิดรอยเลือดซึมออกมาบนศีรษะของหวังเสี่ยวเปาทันที
“ฮือ หนูเจ็บ แม่คะ หนูเจ็บ…”
หวังเสี่ยวเปาร้องไห้จนแทบขาดใจ ยื่นมือออกไปอยากให้จวงจ้งเยี่ยนอุ้ม
จวงจ้งเยี่ยนผลักเขาออกไปอย่างแรง ก่อนจะกดหัวเขาโขกพื้นต่อ
“ไอ้เด็กไม่ได้เรื่อง ออกแรงสิ ออกแรง! ขอให้เธอยกโทษให้พ่อ!”
จวงจ้งเยี่ยนลงมืออย่างโหดเหี้ยม ท่าทางหยาบกระด้างจนราวกับไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของหวังเสี่ยวเปา
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
“จวงจ้งเยี่ยน คุณทำอะไรน่ะ!”
ตำรวจทั้งสองนายรีบเข้าไปห้าม ส่วนเพื่อนบ้านที่อยู่รอบ ๆ ก็มองจวงจ้งเยี่ยนด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย
พอตำรวจอุ้มหวังเสี่ยวเปาไป จวงจ้งเยี่ยนก็รีบลุกขึ้นไปคว้าตัวไป้ซง
“เสี่ยวซง เสี่ยวซง คุณน้าซูเอ็นดูแก แกไปขอร้องเธอสิ เชื่อฟังนะ คุกเข่าลง”
ไป้ซงรีบวิ่งไปอยู่ข้างซูเหยาโอและเกาหลานชิง ซูเหยาโอเอียงตัวเล็กน้อย แล้วขยับมายืนบังเขาไว้ด้านหลัง