เซินจ้งเยว่กลับมาถึงคอกวัวแล้ว
นอกจากเซินหวยอี้กับเซินหวยเจิงที่หลับสนิทแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนอยู่ข้างนอก ฉินซูกับซูจือหวินทอดสายตามองไกลออกไปอย่างเศร้าสร้อย พลางตบยุงดังแปะ ๆ ไปด้วย
เมื่อเห็นเซินจ้งเยว่ ทั้งสี่คนก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น
“ได้เจอหยาวหยาวแล้วหรือ ถามเธอไหมว่าทำไมถึงกลับมา”
ฉินซูรีบเอ่ยถามอย่างอดใจไม่ไหว
เซินเจียงไห่เหลือบมองเห็นหางคิ้วของลูกชายที่ยกขึ้น ใจที่พะว้าพะวังจึงสงบลง
“เจอแล้วครับ”
เซินจ้งเยว่พยักหน้า “เธอกลับมาช่วยงานที่โรงงานผลิตอาหารประจำอำเภอครับ”
ฉินซูเม้มริมฝีปาก
“สุดท้ายก็เป็นเพราะพวกเราทำให้เธอลำบากอีกแล้ว”
พูดว่าไปช่วยงานก็เถอะ ถ้าใช้ชีวิตที่เมืองหลวงได้ดี ใครจะยอมมาอวิ๋นชานกัน
สีหน้าของซูจือหวินเผยความรู้สึกผิดออกมา เซินจ่งเหิงโอบไหล่เธอไว้ ปลอบใจอย่างเงียบ ๆ
“หวยหยวี่ล่ะ หวยหยวี่เป็นยังไงบ้าง”
อย่างไรเสียก็เป็นหลานชายตัวน้อยที่ฉินซูเลี้ยงดูมาด้วยตัวเองตั้งแต่เกิด เธอจึงเป็นห่วงเป็นใยอย่างมาก
“สบายดีครับ ซูเหยาโอเลี้ยงลูกได้ดีมาก”
เมื่อนึกถึงภาพแม่ลูกที่อยู่ด้วยกัน แววตาของเซินจ้งเยว่ก็อ่อนโยนลง
“ตัวหนักขึ้นแล้ว แถมยังแข็งแรงขึ้นด้วยครับ”
“เด็กเล็ก ๆ โตขึ้นทุกวันจริง ๆ”
ฉินซูกำมือแน่น ทั้งดีใจทั้งสงสารซูเหยาโอ
“หยาวหยาวลำบากแล้ว ต้องทำงานแล้วยังต้องดูแลลูกอีก”
เธอเคยเลี้ยงเด็กมาก่อน ย่อมรู้ดีว่าเด็กวัยนี้เลี้ยงยากที่สุด ตอนที่เธอคลอดลูกชายสองคนก็มีคนช่วย ตอนลูกสะใภ้คนโตคลอดหลานชายสองคน เธอก็ไปช่วยดูแลจนเด็ก ๆ เข้าเรียนชั้นเรียนอนุบาลปฏิวัติได้