ทางฝั่งนั้น เซินหวยอี้กับเซินหวยเจิงสะพายตะกร้าใบเล็ก เตรียมขึ้นเขา
พี่น้องทั้งสองรู้ว่าตัวเองมีสถานะพิเศษ จึงไม่เคยไปคลุกคลีกับเด็ก ๆ ในกองผลิต สองวันก่อน ลุงเล็กบอกความลับเรื่องสถานที่ดี ๆ แห่งหนึ่งให้พวกเขาฟัง ที่นั่นมีหญ้าสดเลี้ยงหมูทั้งเยอะทั้งดี ปกติพี่น้องตัดหญ้าสดเลี้ยงหมูได้หนึ่งตะกร้าจะได้คะแนนแรงงานแค่ 2 คะแนน แต่ที่นั่นกลับได้ถึง 3 คะแนน!
วันนี้พวกเขาก็เดินตะกุกตะกักมุ่งหน้าไปที่เดิม
เซินหวยอี้โตกว่า ก้าวเดินมั่นคงกว่า ส่วนเซินหวยเจิงยังอายุไม่ถึงหกขวบ แม้จะจูงมือพี่ชายไว้ แต่บนทางเขาที่เดินลำบากก็เดินไปได้ไม่ไกลก็ล้มสักครั้ง
โชคดีที่เขาตัวเตี้ย ดินบนเขาก็นุ่ม จึงไม่เป็นอะไรมาก
เซินหวยอี้พยุงน้องชายขึ้นมาตามความเคยชิน แล้วปัดโคลนที่มือของเขาออกให้
“เสี่ยวเจิง รอพี่อยู่ตรงนี้ได้ไหม?”
“ไม่เอา!”
เซินหวยเจิงส่ายหน้า
“พี่ชาย ผมเดินได้ ผมหาคะแนนแรงงานได้ 3 คะแนนเหมือนกัน”
เขารู้แล้วว่าคะแนนแรงงานก็คือเงิน ใช้แลกอาหารได้ ยิ่งได้คะแนนแรงงานมาก อาหารก็ยิ่งมาก พวกเขาจะได้ไม่ต้องหิวท้องกิ่ว
เขาไม่อยากหิว และไม่อยากให้คุณปู่คุณย่า พ่อแม่ พี่ชายกับลุงเล็กต้องหิวด้วย
เขาได้ยินเสียงท้องหลายคนร้องจ๊อก ๆ ตอนกลางดึกมาแล้ว
เซินหวยเจิงยืนกราน เซินหวยอี้จึงได้แต่พาน้องชายปีนขึ้นเขาต่อ ในที่สุดเมื่อได้ยินเสียงน้ำพุบนเขาไหลริน และเห็นหญ้าสดเลี้ยงหมูกองใหญ่ พี่น้องทั้งสองจึงชะลอฝีเท้าลง