เสียงของบางอย่างตกลงบนพื้นไม่ดังนัก แต่ก็ทำให้สีหน้าของเซินจ้งเยว่เคร่งขรึมขึ้นทันที
เขายื่นมือไปตบไหล่ซูเหยาโอที่ยังแอบหัวเราะอยู่เบา ๆ จากนั้นก็สวมรองเท้าแล้วเดินออกไปข้างนอก
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
ซูเหยาโอรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง จึงสวมรองเท้าตามออกไปด้วย
สายตาของเซินจ้งเยว่เฉียบคมมาก อาศัยแสงจันทร์ก็เห็นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งที่ไม่ควรอยู่ตรงมุมกำแพงนั้นเข้าในทันที
“นี่อะไร?”
ซูเหยาโอเดินเข้าไปดู
“กุญแจเงิน”
เซินจ้งเยว่ยื่นกุญแจเงินชิ้นเล็กในมือให้ซูเหยาโอ
“ดึกดื่นป่านนี้ ใครจะโยนกุญแจเงินที่เด็กสวมใส่เข้ามาในลานบ้านฉันกัน?”
“คงไม่ใช่ว่ามีคนคิดจะใส่ร้ายฉันหรอกนะ?”
ซูเหยาโอวิ่งไปกระชากประตูใหญ่เปิดออกอย่างแรง
“ขอดูหน่อย... ซูเซิ่งลี่?”
ซูเซิ่งลี่หันกลับมาอย่างตื่นตระหนก มือบีบชายเสื้ออย่างทำอะไรไม่ถูก
“หยาว... หยาวหยาว”
ซูเหยาโอขมวดคิ้วมองห่อสัมภาระที่เขาสะพายอยู่
“นี่นายจะทำอะไร?”
“จะไปอยู่เป็นเพื่อนอู๋เจาตีหรือ?”
ซูเซิ่งลี่เม้มปาก ก้มหน้าไม่กล้ามองซูเหยาโอ
“ไม่ได้จะไปอยู่เป็นเพื่อนอู๋เจาตี...”
“หยาวหยาว ฉัน... ฉันจะไปแล้ว”
“ไปไหน?”
ไปไหนน่ะหรือ?
ใบหน้าของซูเซิ่งลี่ฉายแววสับสน เขาไม่รู้ เขารู้แค่ว่าตัวเองควรจากไป เขาเสียหน้าอยู่คนเดียวก็พอแล้ว จะให้ปู่ย่าพ่อแม่กับน้องชายและน้องสาวต้องอับอายไปด้วยไม่ได้
ซูเหยาโอสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“ทำแบบนี้ ป้าใหญ่กับคนอื่น ๆ รู้หรือเปล่า?”
ซูเซิ่งลี่ก้มหน้าลงอีกครั้ง ปลายเท้าขยี้พื้นไปมา
เอาละ เข้าใจแล้ว นี่คือแอบหนีออกจากบ้านโดยปิดบังคนทั้งครอบครัว
“ซูเซิ่งลี่ นายอายุเท่าไรแล้ว?”
“ป้าใหญ่เพิ่งเป็นลมเพราะเรื่องของนาย ตอนนี้นายยังคิดจะหายตัวไปอีกหรือ?”
“นายเคยคิดไหมว่าแม่จะร้อนใจแค่ไหน คุณย่าใหญ่จะร้อนใจแค่ไหน?”