เฉินจินกุ้ยกับเหอซีเหมยไม่รู้ว่าออกจากบ้านมาตั้งแต่กี่โมง ถึงกับเคาะประตูบ้านซูเหยาโอตั้งแต่เช้าตรู่กว่าเมื่อวานเสียอีก
“หยาวหยาวเอ๊ย ปู่ย่ามาแล้ว!”
เฉินจินกุ้ยเคาะประตู น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความรักและเมตตา
“หยาวหยาว รีบเปิดประตูสิ ปู่ย่าไม่ได้เอาแม่ไก่แก่มาให้เท่านั้นนะ ยังเอาปลามาให้ด้วย!”
เหอซีเหมยพูดต่อ
“ลุงสองของหนูรู้ว่าที่ทีมผลิตซวงจวังกินปลาไม่ง่าย เมื่อวานเลยลงแม่น้ำไปจับมาให้เป็นพิเศษ ดูสิ ยังดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่เลย ทั้งอ้วนทั้งสดใหม่”
“พวกคุณบอกว่าตัวเองเป็นปู่ย่าของหนูหยาวงั้นเหรอ?”
หญิงวัยห้าสิบกว่าไม่กี่คนที่อยู่ไม่ไกลกัดมันเทศไปพลาง มองทั้งคู่พลางยิ้ม
“อย่าทำให้คนอื่นเขาขำเลย ปู่ย่าแท้ ๆ ของหนูหยาวมาหาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว!”
เมื่อวานเป็นวันแรกที่กองผลิตเริ่มขุดคลอง ในหมู่บ้านมีป้า ๆ ลุง ๆ หลายคนที่ไม่ต้องออกแรงงาน ช่วงเช้าพากันตามขบวนขึ้นเขาไปดูความคึกคักและช่วยงาน แต่เมื่อบ่ายวานนี้ผู้การที่เป็นอาของซูเหยามาหา น่าสนใจกว่าไปดูคนขุดคลองบนเขาเสียอีก
เพราะอย่างนั้นแต่เช้าตรู่ก็มีคนพาลูกหลานมารวมตัวกันไม่น้อย เผื่อจะได้เจอผู้การแล้วทักทายสักคำ ต่อไปเอาไปเล่าให้ใครฟังก็จะได้ภูมิใจว่าเคยพูดคุยกับผู้การมาแล้ว!
แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นชายหญิงสองคนในชุดเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง หิ้วแม่ไก่แก่ที่ดูป่วยกระเสาะกระแสะกับปลาตัวเล็กเท่าฝ่ามือ แล้วอ้างว่าเป็นปู่ย่าของหนูหยาว
ยังกล้าพูดอีกนะ! ถ้าว่ากันตามธรรมเนียม ปู่ของหนูหยาวก็คือลุงสองแห่งตระกูลซู แต่ถ้าว่ากันตามสายเลือด ผู้การที่เป็นอาของหนูหยาวคนนั้นหน้าตาเหมือนพ่อของเธอทุกกระเบียด ความเป็นญาตินี้ไม่มีทางปลอมได้แน่