ที่เจียงเฉิงอู่ถามเช่นนี้ แสดงว่าเขารู้เรื่องของเซินจ้งเยว่เป็นอย่างดี
เซินจ้งเยว่เหลือบมองซูเหยาโอ สีหน้าเผยความลังเลอยู่บ้าง
“มองเธอทำไม? ฉันถามแกอยู่!”
นิ้วของเจียงเฉิงอู่ที่เคาะโต๊ะหยุดลง เมื่อเขากดเสียงต่ำ บรรยากาศในห้องก็พลันตึงเครียดขึ้น
“เดิมทีคิดว่าจะรอให้ถึงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าค่อยกลับ แต่ตอนนี้...”
เซินจ้งเยว่หันไปมองซูเหยาโอกับลูกชาย “ผมอยากกลับไปให้เร็วขึ้น”
ซูเหยาโอเม้มริมฝีปาก ก่อนจะค่อย ๆ ส่งยิ้มให้เขา เป็นการแสดงว่าเธอเห็นด้วย
เซินจ้งเยว่พลันยิ้มออกมา แล้วก็พูดมากขึ้น
“ทางพ่อแม่จัดการเรียบร้อยแล้ว หยาวหยาว ผมอยากวางแผนอนาคตของพวกเราให้เร็วที่สุด”
“พอแล้ว ๆ พอแล้ว”
เจียงเฉิงอู่ฟังแล้วเปรี้ยวจนปวดฟัน แต่ถึงอย่างนั้นก็พอใจกับคำตอบของเซินจ้งเยว่
“ยิ่งออกจากกองทัพนานเท่าไร ก็ยิ่งต้องใช้เวลานานกว่าจะกลับเข้าไปปรับตัวได้ การกลับไปให้เร็วที่สุดเป็นเรื่องดี”
“เรื่องตระกูลเสิ่นทางนี้ แกไม่ต้องเป็นห่วง ชิวกั๋วลี่ หัวหน้าคณะกรรมการทหารที่เพิ่งถูกส่งมาประจำอำเภออวิ๋นชาน เคยทำงานใต้บังคับบัญชาฉันอยู่หลายปี เขาจะคอยช่วยดูแลอยู่ลับ ๆ”
“อีกอย่าง ที่นี่ไม่ใช่ทีมผลิตซวงจวังหรือไง”
“ตระกูลเจียงกับตระกูลซูจัดการปัญหาที่แกกังวลให้หมดแล้ว เซินจ้งเยว่ ถ้าแกยังลังเลอยู่แบบนี้ ก็ฟังไม่ขึ้นแล้วนะ”
เซินจ้งเยว่พูดอย่างจริงจัง “ผมเข้าใจแล้ว”
ถงอวี้หลันก็พอใจกับคำตอบของเซินจ้งเยว่มากเช่นกัน ทั้งมีสติและมีเป้าหมายชัดเจน สายตาเลือกคนของหลานสาวเธอนี่ไม่เลวเลย!
เธอบีบเท้าเล็ก ๆ ของเซินหวยหยวี่เบา ๆ แล้วมองเซินจ้งเยว่อย่างยิ้มแย้ม
“หนุ่มเซิน เมื่อกี้กำลังยุ่งทำกับข้าวอยู่ในครัวหรือ? ดูเด็กกินเอร็ดอร่อยเชียว ฉันก็หิวจะแย่แล้ว เรากินข้าวกันก่อนดีไหม?”