เฉินจินกุ้ยกับเหอซีเหมยตื่นเต้นจนเสียงสั่นเล็กน้อย:
“ต้าเหวินเอ๊ย ไหนลองบอกพ่อแม่มาสิ หลายปีมานี้ทำไมถึงไม่กลับมาเยี่ยมกันบ้างเลย”
“พ่อกับแม่คิดถึงแกแทบตาย!”
“แกยังโกรธเรื่องที่พ่อแม่ขายแกให้ตระกูลซูอยู่ใช่ไหม”
“โธ่ ตอนนั้นพวกเราก็จนปัญญาจริง ๆ ตอนนั้นแกป่วย ที่บ้านไม่มีเงินรักษาแก พ่อแม่เห็นตระกูลซูยอมเอาถั่วเหลืองหนึ่งกระสอบมาแลกตัวแกกลับไป ก็คิดว่าพวกเขาคงจะหาหมอให้แกแน่ ๆ”
“ดูสิ ตอนนี้แกก็ยืนอยู่ตรงนี้อย่างสบายดีไม่ใช่หรือไง”
“ก็ต้องยกความดีให้พ่อแม่ที่มองการณ์ไกล แกถึงได้เป็นผู้การ ตาผัวใหญ่ของแกก็คงช่วยออกแรงไม่น้อยเลยสินะ”
“ต้าเหวิน แกห้ามลืมพ่อแม่เชียวนะ ถ้าไม่มีพวกเรา แกจะมีวันนี้ได้ยังไง!”
บางทีเพราะเมื่อก่อนเฉินต้าเหวินเป็นเด็กว่าง่ายและรู้ความเกินไป เฉินจินกุ้ยกับภรรยาจึงเสแสร้งได้ไม่นานก็เผยธาตุแท้ออกมา ถึงกับบิดเบือนเรื่องที่ขายเฉินต้าเหวินไปให้กลายเป็นว่าทำไปเพื่ออนาคตของเขา
ชุยซีเฟิงด่ากราดออกมาทันที:
“หน้าด้านจริง ๆ หนังหน้าหนาเสียจนลอกไปทำพื้นรองเท้าได้ ตอนนั้นพอได้ถั่วเหลืองไปก็ทิ้งต้าเหวินไว้กับพื้น แถมยังพูดว่าไม่ว่าเขาจะเป็นหรือตายก็อย่ามาหาพวกแกอีก ในสุสานตระกูลเฉินก็ไม่มีที่ให้ต้าเหวิน...”
“เธอเป็นใคร มาทำอะไรในบ้านหลานสาวฉัน! ฉันว่าเธอนั่นแหละที่ทนเห็นพวกเรามีความสุขไม่ได้!”
เหอซีเหมยเท้าเอว หางตาเชิดสูง น้ำลายกระเด็นไปทั่วขณะพูด:
“เป็นเธอใช่ไหม เป็นพวกเธอใช่ไหมที่ไม่ยอมให้ต้าเหวินของฉันกลับบ้าน”
“เมื่อก่อนต้าเหวินของฉันเป็นเด็กดีขนาดนั้น ก็เพราะถูกพวกแม่มดแก่ ๆ อย่างพวกเธอทำให้เสียคน!”