เมื่อได้ยินเฉินจินกุ้ยกับเหอซีเหมยเอาพระคุณที่ให้กำเนิดมาเปรียบเทียบกับพระคุณที่เลี้ยงดู ซูเหยาโอก็ขมวดคิ้ว
ความจริงในตอนนั้นพวกเขาไม่รู้ว่าเจียงเฉิงเหวินไปอยู่ที่ตระกูลเฉินได้อย่างไร แต่แค่คำพูดของหมอชราที่บอกว่า ร่างกายของเจียงเฉิงเหวินทรุดโทรมเพราะถูกใช้งานหนักและขาดการบำรุงมานานหลายปี จนสุดท้ายแค่เป็นหวัดก็ทนไม่ไหว
ก็พอจะรู้ได้แล้วว่าตระกูลเฉินปฏิบัติต่อเจียงเฉิงเหวินอย่างไร
เด็กหนุ่มที่เติบโตมาจนอายุสิบหกสิบเจ็ดปีตามปกติควรอยู่ในช่วงที่ร่างกายแข็งแรงและมีเรี่ยวแรงมากที่สุด เขาไม่ได้เกิดมาพร้อมโรคประจำตัว จะอ่อนแอขนาดนั้นได้อย่างไร
เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อยากโต้แย้ง แต่ถูกถงอวี้หลันดึงตัวไว้แรง ๆ
เธอเช็ดน้ำตา แล้วยิ้มอย่างอ่อนแรง
“ไม่ผิดหรอก พวกคุณพาเขากลับบ้าน ช่วยชีวิตเขาไว้ เทียบได้กับเป็นพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเขาอีกครั้ง ฉันควรขอบคุณพวกคุณ”
“เฉิงอู่ รบกวนเสี่ยวจ้าวไปซื้อของขอบคุณที่คอมมูนหน่อย เราจะไปตระกูลเฉินเพื่อขอบคุณพวกเขาให้ดี”
เหอซีเหมยยิ้มกว้างทันที
“ไม่เสียทีที่เป็นแม่ของผู้การ เรื่องมารยาทนี่ดีกว่าพวกยายบ้านนาพวกนี้จริง ๆ”
“จินกุ้ย กลับไปเตรียมตัวกันก่อน แขกคนสำคัญกำลังจะมาเยือนแล้ว”
มาถึงบ้านกันขนาดนี้แล้ว ยังกลัวว่าจะสร้างความสัมพันธ์กับญาติบ้านนี้ไม่ได้อีกหรือ
หลานชายคนโตของคุณป้าหลิวในกองผลิตเป็นผู้กองอยู่ในกองทัพ แกยังเชิดหน้าเดินตลอดวัน คราวนี้บ้านแกได้ญาติที่เป็นถึงผู้การแล้ว!
คราวหน้าถ้าคุณป้าหลิวยังมาหาเรื่องแกอีก แกจะให้น้องชายของต้าเหวินปลดหลานชายของคุณป้าหลิวออกจากตำแหน่งเสียเลย