เจียงเฉิงอู่ถูกเสียงเรียก “พี่” รัวใส่จนคิ้วขมวดมุ่น รู้สึกขนลุกไม่สบายตัว เขาจึงลงจากรถด้วยใบหน้าเย็นชา แล้วเดินไปด้านหลังเพื่อรับแม่กับหลานสาว
เฉินจินกุ้ยกับเหอซีเหมยลงจากรถอย่างทุลักทุเล ทิ้งท้ายอยู่ด้านหลังเพื่ออวดคนที่พากันเข้ามารุมล้อม เหอซีเหมยยิ้มจนใบหน้าเหมือนดอกเบญจมาศแก่ที่โรยรา เจอใครก็พูดว่า
“เห็นไหม นั่นแม่แท้ ๆ กับพี่ชายแท้ ๆ ของต้าเหวิน!”
“แม่ของผู้การนี่รู้จักสำนึกบุญคุณจริง ๆ พูดอยู่นั่นว่าเมื่อก่อนฉันกับจินกุ้ยช่วยชีวิตต้าเหวินไว้ ต้องขอบคุณพวกเรา ถึงได้ซื้อของดี ๆ มาให้บ้านฉันตั้งเยอะแยะ!”
“ใช่ เธอฟังไม่ผิดหรอก ผู้การจริง ๆ นะ!”
“โธ่เอ๊ย ถ้าถามฉันนะ คนเราต้องทำความดีเก็บไว้ในใจ ถ้าเมื่อก่อนเราไม่ได้พาต้าเหวินกลับมา...”
ใบหน้าเหอซีเหมยที่ยิ้มแย้มราวกับแสงแดดชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นคุณป้าหลิวในฝูงชนกำลังหันหลังจะเดินจากไป เธอจึงตะโกนเสียงดังว่า
“เอ๊ะ คุณป้าหลิว อย่าเพิ่งไปสิ!”
“คุณป้าหลิว ถ้าฉันจำไม่ผิด หลานชายคนโตของคุณป้าตอนนี้ก็ยังเป็นแค่ผู้กองอยู่ใช่ไหม?”
“ให้ฉันไปทักพี่ชายแท้ ๆ ของต้าเหวินให้ไหม เผื่อเขาจะช่วยเลื่อนตำแหน่งให้?”
สีหน้าภาคภูมิใจและโอหังของเหอซีเหมยปิดไม่มิด คุณป้าหลิวคนนี้อาศัยว่ามีหลานชายเป็นผู้กองอยู่ในกองทัพ แม้แต่แปลงที่ดินส่วนตัวหลังบ้านก็ยังแย่งกับเธอจนแทบไม่มีที่ให้ยืน พวกเจ้าหน้าที่ในกองสามัญที่ไม่ได้เรื่องยังเข้าข้างคุณป้าหลิวอีก
ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วใช่ไหม?
คุณป้าหลิวถุยน้ำลายดัง “ถุย”