“หยุดหัวเราะได้แล้ว!”
ซูเหยาโออับอายจนโมโห บีบคอเซินจ้งเยว่
“สารภาพมาเสียดี ๆ ถ้าขัดขืนจะถูกลงโทษหนัก รีบสารภาพมา!”
“ได้ ๆ ๆ อย่าเพิ่งรีบร้อน ผมจะเล่าให้ฟัง”
เซินจ้งเยว่ดึงมือซูเหยาโอออกจากคอตัวเอง แล้วโอบเธอให้นั่งลงตามเดิม
“ตอนตระกูลเสิ่นเกิดเรื่อง ถึงภายนอกคุณปู่จะไม่แสดงสีหน้าใด ๆ แต่ความจริงท่านคอยจับตาดูเธออยู่ทุกเรื่อง ก่อนผมกลับเมืองหลวง ท่านก็สืบรู้ผลการลงโทษของกองทัพที่มีต่อผมล่วงหน้าแล้ว รวมถึงรู้ด้วยว่าตอนนั้นผมเลือกทางไหน แต่ท่านไม่รู้ว่าผมเป็นฝ่ายยื่นคำร้องขอหย่ากับกองทัพเอง”
“พอกลับถึงเมืองหลวง คุณปู่ก็เรียกผมไปคุยครั้งหนึ่ง ท่านหวังให้ผมหย่ากับเธอ”
ซูเหยาโอกลืนน้ำลายลงคอ
“คุณปู่ท่าน...”
“ท่านไม่อยากให้เธอลำบาก”
เซินจ้งเยว่พูดต่อจากคำของซูเหยาโอ
“ท่านบอกผมว่า ตอนเด็กเธอใช้ชีวิตลำบาก กว่าจะถูกท่านพาไปเมืองหลวงก็อายุหกเจ็ดขวบแล้ว ท่านอุ้มเธอนั่งบนตัก เลี้ยงดูมาจนโต แถมยังเลี้ยงจนสวยขนาดนี้”
“ท่านถามผมว่ารู้ไหม ถ้าเธอถูกส่งลงชนบทไปกับพวกเรา เธอจะต้องเผชิญกับอะไร แล้วถามผมด้วยว่ามีความสามารถพอจะปกป้องเธอได้หรือเปล่า”
“คุณปู่ยังบอกว่าท่านเข้าใจและเคารพการตัดสินใจของผม แต่เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรต้องแบกรับ เธอเลือกเดินบนเส้นทางอีกสายหนึ่งได้ เป็นเส้นทางที่ราบรื่นและกว้างไกล”
ซูเหยาโอเม้มปาก น้ำตาหยดลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
“แล้วคุณยังเอาเรื่องหย่ามาขู่ให้ฉันพาลูกหนีไปด้วย”