หลังจากซูเหยาโอกลับไป ก็ทำบะหมี่ทำมืออย่างง่าย ๆ หนึ่งชุด แต่เส้นยังไม่ทันลงหม้อ ซูเยว่หมานก็ร้องไห้วิ่งมาถึงแล้ว
“ป้าเหยาโอ คุณตาบอกว่าจะแยกครอบครัวกับพวกเรา……”
เธอพุ่งเข้ามาหาซูเหยาโอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ
“หนูไม่อยากแยกครอบครัว หนูอยากอยู่กับคุณตาคุณยาย”
“ป้าเหยาโอ ช่วยไปเกลี้ยกล่อมคุณตาหน่อยได้ไหม?”
ซูเหยาโอหยุดมือที่กำลังทำงานอยู่ แยกครอบครัวหรือ?
ตระกูลซูแยกครอบครัวกันไปตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว ธรรมเนียมของทีมผลิตซวงจวังคือ ผู้สูงอายุจะอยู่กับลูกชายคนโต ถ้าคุณตาใหญ่แยกครอบครัวกับคุณลุงใหญ่ซ้ำอีก ก็เท่ากับเป็นการบอกกลาย ๆ ว่าลูกชายคนโตไม่กตัญญู ในยุคนี้ถือเป็นคำตำหนิที่ร้ายแรงมาก ถึงขั้นส่งผลต่อการแต่งงานของลูกหลานรุ่นต่อไปได้
ซูเหยาโอรู้สึกขึ้นมาโดยสัญชาตญาณว่าเป็นไปไม่ได้
ซูเซิ่งโหย่ววิ่งหอบแฮกเข้ามาคว้าแขนซูเยว่หมานไว้
“ซูเยว่หมาน! มาหาป้าเหยาหยาวทำไม!”
“คุณตาพูดตอนไหนว่าจะแยกครอบครัวกับพวกเรา?”
“อย่ามาหลอกฉัน ฉันได้ยินหมดแล้ว คุณตาพูดเรื่องแยกครอบครัวจริง ๆ!”
ซูเยว่หมานสะบัดมือพี่ชายคนรองออก น้ำมูกน้ำตาเลอะเต็มหน้า
“ซูเซิ่งลี่ทำผิด ก็ไล่เขาออกไปสิ หนูไม่ได้ทำผิดสักหน่อย ทำไมคุณตาต้องให้หนูไปด้วยล่ะ?”
“ฮือ…… หนูไม่อยากอยู่กับอู๋เจาตี!”
ซูเซิ่งโหย่วทั้งขำทั้งจนใจ
“เธอก็รู้ว่าคนทำผิดต้องถูกไล่ออกไป แล้วคุณตาจะไม่รู้หรือไง?”
“ในใจเธอ คุณตาเลอะเลือนขนาดนั้นเลยหรือ ถึงได้แยกแยะถูกผิดไม่ออกแล้วลงโทษทุกคนไปด้วย?”