แม่ลูกสามคนตกลงกันได้แล้ว เหอซีเหมยเช็ดน้ำตาพลางเดินออกไป ทั้งมีความรู้สึกจริงอยู่ครึ่งหนึ่ง ทั้งกำลังวางแผนอยู่ในใจอีกครึ่งหนึ่ง ยังไม่ทันก้าวพ้นลานบ้าน ก็เห็นครอบครัวน้องสามีเดินยิ้มแย้มมาทางนี้
เฉินจินเหลียนเห็นเหอซีเหมยแต่ไกล ก็โบกมือสูง น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง
“พี่สะใภ้ พี่สะใภ้ หลานสาวของฉันรับกลับมาแล้วใช่ไหม”
“โอ๊ยแม่เจ้า รถทหารที่จอดอยู่ตรงปากหมู่บ้านคันใหญ่โตโอ่อ่าเหลือเกิน ฉันได้ยินคนที่ยืนมุงเล่ากันว่า หลานสาวของฉันนั่งรถคันนั้นมา”
“สมแล้วที่เป็นหลานสาวของข้าราชการใหญ่!”
เฉินจินเหลียนคล้องแขนเหอซีเหมยอย่างสนิทสนม แล้วชี้ไปที่ดวงตาบวมแดงของเธอ พลางหันไปยิ้มให้ลูกหลานหลายคน
“ดูสิ ดูสิ ย่าทวดของพวกแกดีใจจนตาแดงไปหมดแล้ว!”
ลูกหลานของเฉินจินเหลียนต่างก็ถูมือไปมา ยิ้มตามอยู่ข้างหลัง ลูกชายคนโตของเธอ อู๋เฟิง โอบคอเฉินกวงจงไว้ แล้วโน้มเข้าไปกระซิบเตือนข้างหู
“พี่ชาย ต่อไปถ้าร่ำรวยมีอำนาจแล้วอย่าลืมพวกเรานะ ถ้าแม่ฉันไม่ส่งข่าวไปบอกลุงใหญ่ พวกคุณจะได้กลับมารับญาติพวกนี้หรือไง!”
เรื่องอู๋เทียนชื่อขโมยลูกคนอื่นในกองผลิตแพร่สะพัดไปทั่ว หากไม่ใช่เพราะเขา แม่ของเขาก็คงนึกไม่ออกว่าตระกูลเฉินของพวกเธอมีความเกี่ยวข้องกับผู้หญิงที่ลูกถูกขโมยไปคนนั้น
“เออใช่ แล้วพี่ชายฉันล่ะ อยู่กับหลานสาวคนโตหรือเปล่า”
เฉินจินเหลียนชะโงกมองเข้าไปในบ้าน
“เอ๊ะ ทำไมพี่ชายถึงนอนอยู่บนเตียงล่ะ ฉันรู้แล้ว ต้องตื่นเต้นจนหมดแรงแน่ ๆ!”
เฉินจินเหลียนแอบด่าในใจว่าไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ช่วงเวลาสำคัญขนาดนี้ยังนอนอยู่บนเตียงได้อย่างไร!