หัวหน้ากองผลิตถึงกับหัวเราะออกมาอย่างจนปัญญา
“พูดอะไรของคุณน่ะ หรือว่าผมจะห้ามพวกเขาได้”
“พวกเขาทำธุระเสร็จแล้ว แน่นอนว่าก็ต้องกลับสิ”
“จะเสร็จได้ยังไงกัน พวกเขายังไม่ได้ให้คำชี้แจงกับตระกูลเฉินของฉันเลย!”
เหอซีเหมยไม่เชื่อ สะบัดตัวพุ่งเข้าไปในบ้านทันที
ภายในบ้าน ข้าราชการคอมมูนสองคนในชุดจงซานเดินออกมา สีหน้าเคร่งขรึม
“หัวหน้ากองเฟิง การจัดการของคุณหละหลวมเกินไปแล้วนะ สำนักงานกองสามัญเป็นสถานที่ทำงานของเจ้าหน้าที่ แต่พอมาถึงเยว่เหอของพวกคุณกลับกลายเป็นตลาดสดไปได้อย่างไร”
ทั้งสองได้ข่าวว่าผู้การเจียงมาถึง ก็รีบขี่จักรยานจากคอมมูนมาอย่างเร่งด่วน เรื่องผู้การเจียงยังไม่ต้องพูดถึง แค่ทงต้าเจี้ยคนนั้นก็มีฐานะไม่ธรรมดาแล้ว เบื้องบนแอบกำชับมานานว่า ให้คณะผู้นำของอำเภออวิ๋นชานคอยจับตาดูอยู่ตลอด
พวกเขาถ่อมตัว ไม่ต้องการให้เจ้าหน้าที่จากอำเภอและคอมมูนมาคอยติดตาม แต่พวกเขาก็ไม่อาจละเลยหน้าที่ของตัวเองได้
หลังมาถึง ทั้งสองได้พบกับผู้การเจียงและทงต้าเจี้ยที่ปากหมู่บ้าน ผู้การเจียงหน้าดำคร่ำเครียด ส่วนทงต้าเจี้ยมีขอบตาแดงบวม ใบหน้าซีดขาว แม้แต่เดินยังต้องมีคนพยุง ทำเอาทั้งสองตกใจไม่น้อย ไม่กล้าเข้าไปเกะกะ จึงตรงมาหาหัวหน้ากองผลิตเพื่อสอบถามเรื่องราวทันที
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ทั้งสองก็แทบโกรธจนปอดระเบิด
ตระกูลเฉินนี่มันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริง ๆ!
หัวหน้ากองผลิตก้มตัวลงเล็กน้อย
“ท่านผู้อำนวยการ ท่านเลขาฯ ผมจะให้พวกเขาสลายตัวเดี๋ยวนี้ครับ!”
“เดี๋ยวก่อน!”
ผู้อำนวยการคอมมูนยกแขนขึ้น
“หัวหน้ากองเฟิง ราษฎรผู้กล้าไม่ควรถูกใส่ร้าย ผมว่าควรพูดให้ชัดเจนต่อหน้าทุกคนเสียก่อน จะได้ไม่ให้บางคนฟังคำพูดของใครเข้าแล้วเอาไปกล่าวหาว่าพวกเราข้าราชการช่วยเหลือกันเอง ไม่รู้จักเหตุผล”
เขาหันไปมองคนตระกูลเฉิน สีหน้ามืดครึ้ม