หัวหน้ากองสามัญแม่น้ำเสี้ยวจันทร์เป็นคนมีนิสัยตรงไปตรงมา พอฟังเรื่องที่คุณป้าหลิวกับลุงเจิ้งเล่า ก็โกรธจนตบโต๊ะด่าลูกหลานของมัน
“ไอ้ลูกหลานเอ๊ย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าผัวเมียตระกูลเฉินเป็นพวกขี้โกง ขี้เกียจ ตะกละ และลื่นเป็นปลาไหล เป็นตัวป่วนของกองผลิต ไม่ใช่คนเลยจริง ๆ!”
“สวรรค์ไม่มีตา คนดีอายุสั้น แต่คนชั่วกลับอยู่ไปอีกพันปี!”
คุณป้าหลิวก็เดือดดาลไม่แพ้กัน
“ต้าเหวินเป็นเด็กที่มีบุญวาสนาขนาดไหน! ตอนนี้ห้ามพูดเรื่องภูตผีปีศาจแล้ว แต่เมื่อก่อนในหมู่บ้านนี้มีใครบ้างไม่รู้ว่า เด็ก ๆ ในบ้านตระกูลเฉินทั้งหมดเป็นต้าเหวินที่พามาเกิด!”
“ไม่อย่างนั้นเฉินจินกุ้ยกับเหอซีเหมยแต่งงานกันมาสามสี่ปีแล้วยังไม่มีลูก ทำไมพอต้าเหวินมาถึง ก็คลอดลูกติด ๆ กันสี่คนเหมือนแม่หมูออกลูกล่ะ!”
“แม้แต่หมอดูตาบอดยังทำนายไว้เลยว่าเป็น...”
“แค่ก!”
หัวหน้ากองผลิตกระแอม แล้วเหลือบมองเครื่องแบบทหารบนตัวเจียงเฉิงอู่
“ป้าหลิว ตอนนี้เราทำลายของเก่าสี่อย่างกันแล้ว เรื่องเก่าแก่ล้าสมัยพวกนั้นก็อย่าเอามาพูดเลย”
คุณป้าหลิวรู้ตัวว่าพูดผิด จึงยิ้มเจื่อน ๆ
หัวหน้ากองผลิตมองของขอบคุณที่วางกองอยู่บนโต๊ะ สีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“พี่ถง ผู้การเจียง คุณคิดว่าเรื่องตระกูลเฉินนี่...”
เดิมทีอีกฝ่ายตั้งใจหอบของขอบคุณมาแสดงความขอบคุณผัวเมียเฉินจินกุ้ยที่เคยช่วยชีวิตลูกชายไว้ แต่พอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว แม้แต่เขาซึ่งเป็นหัวหน้ากองผลิตก็ยังรู้สึกอับอายแทน!