พอซูเหยาโอพูดจบ สายตาของทุกคนก็พุ่งไปจับจ้องเซินเจียงไห่
เซินเจียงไห่หัวเราะแล้วพูดว่า
“พวกคุณมองผมแบบนี้ทำไม ผมไม่ใช่คนคร่ำครึสักหน่อย ขอแค่ไม่สร้างปัญหาให้ซูเหยาโอ แล้วได้ใช้ชีวิตดี ๆ ผมจะปฏิเสธไปทำไม”
ทั้งครอบครัวพากันหัวเราะ
“ซูเหยาโอ ลำบากคุณแล้ว”
เซินเจียงไห่ถอนหายใจเบา ๆ แววตาที่มองซูเหยาโอเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและความอ่อนโยนอันหนักแน่น
เมื่อเซินจ้งเยว่ได้ฟังซูเหยาโอคำนึงถึงครอบครัวของเขาในทุกเรื่อง หัวใจก็อ่อนยวบดุจสายน้ำแห่งฤดูใบไม้ผลิ มือที่วางอยู่บนโต๊ะยื่นไปกอบกุมมือของซูเหยาโออย่างไม่คิดปิดบัง ก่อนจะค่อย ๆ กระชับแน่นขึ้น นิ้วหัวแม่มือวนลูบฝ่ามือเธอเบา ๆ
เซินจ้งเหิงกับซูจือหวินรู้เห็นเป็นใจอยู่แล้ว ทั้งคู่สบตากันแล้วก้มหน้าแอบยิ้ม ส่วนเซินเจียงไห่กับฉินซูกลับตาวาวขึ้นพร้อมกัน แล้วลงมือทันที
“อยากตายนักหรือไง!”
“ไอ้ตัวดี ปล่อยมือเดี๋ยวนี้! อยากทำให้ซูเหยาโอต้องเดือดร้อนหรือไง”
เซินจ้งเยว่หลบซ้ายทีขวาที แต่ไม่ยอมปล่อยมือ สีหน้าดูย่ามใจอย่างเห็นได้ชัด
“พ่อ แม่ ซูเหยาโอจะแต่งงานกับผมใหม่”
มือของเซินเจียงไห่กับฉินซูชะงักค้าง ใบหน้าว่างเปล่าราวกับไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าอย่างไร แม้แต่เซินจ้งเหิงกับซูจือหวินก็ยังตกใจไม่น้อย
“พวกคุณ...”
ฉินซูมองมือที่ทั้งสองกุมกันไว้แน่นด้วยความเจ็บปวดใจ
“ซูเหยาโอ เธอนี่มันช่างโง่เขลาจริง ๆ!”
“หรือว่าไอ้เด็กนี่หลอกเธอ ผู้ชายก็ปากหวานหลอกคนเก่งกันทั้งนั้น ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน!”
ผู้ชายทั้งสามคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับพูดไม่ออก ถูกฉินซูด่ารวมไปหมดทุกคน
“ไอ้ตัวดี!”
เซินเจียงไห่เดือดดาลจนแทบปะทุ ชี้หน้าเซินจ้งเยว่แล้วพูดเสียงต่ำ