ซูเซิ่งลี่เลิกงานกลับถึงบ้าน ก็เห็นเซินหวยหยวี่กำลังคลานอยู่บนกระสอบที่ปูไว้กลางลานบ้าน โดยมีเด็กสามคน รวมถึงซูเยว่หมาน ล้อมอยู่ข้าง ๆ
เจ้าตัวเล็กฉลาดมาก พอคลานถึงขอบกระสอบก็หยุด แล้วเปลี่ยนทิศคลานต่อ เสื้อผ้าไม่เปื้อนเลยสักนิด พอรู้สึกว่ามีคนอยู่ตรงประตู ก็พยายามเงยหน้าขึ้นมองให้ชัด ก่อนจะยิ้มจนเห็นเหงือกสีชมพู
ซูเซิ่งลี่ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ เขาไปตักน้ำข้างโอ่งมาล้างมือ แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไป ใช้มือจับใต้วงแขนเด็กน้อย ยกขึ้นเหนือหัวในคราเดียว
“อาโอ้!”
เจ้าตัวเล็กร้องด้วยความตื่นเต้น เขาชอบเล่นเกมนี้ที่สุด แต่ซูเหยาโออุ้มเขาไม่ไหวจริง ๆ มีแค่บางครั้งที่หมอโจวเลิกงานเร็ว ถึงจะมาเล่นกับเขาสักครู่
ชุยซีเฟิงยิ้มพลางบ่นว่า
“ระวังหน่อยสิ อย่าทำเด็กเจ็บล่ะ”
“ย่า ไม่เป็นไรครับ ผมรู้กำลังตัวเอง!”
ซูเซิ่งลี่ยกเจ้าตัวเล็กขึ้นเหนือหัวหลายครั้ง ดูเหมือนยังไม่สะใจพอ จึงโยนเด็กน้อยขึ้นเบา ๆ แล้วรับไว้ได้อย่างมั่นคง
ทำเอาเด็กสามคนกับเซินหวยหยวี่พากันร้องเสียงดัง
“พี่! พี่ ระวังหน่อย!”
อู๋เจาตีที่เดินตามเข้ามา เห็นซูเซิ่งลี่มีความสุขจนออกนอกหน้า ในดวงตาก็ฉายแววหวาดระแวงวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกความรู้สึกอื่นกลบไป
เซิ่งลี่แค่ยังไม่มีลูกแท้ ๆ เท่านั้น รอให้พวกเขามีลูกของตัวเองก่อน เขาคงไม่ใจดีกับลูกของคนอื่นขนาดนี้หรอก
ไม่นานนัก คนอื่น ๆ ก็ทยอยเลิกงานกลับมา พวกผู้หญิงเข้าไปทำอาหารในครัว ส่วนพวกผู้ชายล้อมซูเหยาโอไว้ ถามไถ่และแสดงความห่วงใยถึงเรื่องราวตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา
“เหยาเหยา อยู่โรงงานแล้วปรับตัวได้ไหม?”