ภายใต้ความโกรธเกรี้ยวของผู้เฒ่าทั้งสอง ซูหมิงจงกับเถียนซูเฟินต่างไม่กล้าพูด แต่กลับมีคนไม่กลัวตาย กล้าเอ่ยปากขึ้นมาอย่างใจกล้า
“ที่เราทำแบบนี้ก็เพราะคิดถึงซูเหยาเหมือนกันนะ คุณว่าใช่ไหม เซิ่งลี่?”
อู๋เจาตีหยิกเอวด้านหลังของซูเซิ่งลี่
ซูเซิ่งลี่กัดฟัน ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นดัง “ตุบ”
“คุณปู่คุณย่า พ่อ แม่ ผมอยากมีลูกจริง ๆ ครับ”
ขอบตาของเขาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความอัดอั้น
“พวกคุณรู้ไหมว่าคนอื่นเอาผมไปพูดลับหลังว่าอย่างไร? พวกเขาบอกว่าผมเป็นคนไร้ราก ไม่ใช่ผู้ชาย ผมเจ็บปวดนะ แม่ ผมเจ็บปวดจริง ๆ!”
ซูเซิ่งลี่สะอึกสะอื้น ก่อนจะฟุบลงกับพื้น
เถียนซูเฟินเห็นลูกชายเป็นแบบนี้ ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ เธออ้าปาก แต่ทำได้เพียงปลอบเขา
“เซิ่งลี่ ลูกยังหนุ่มยังแน่น อย่าเพิ่งร้อนใจ เดี๋ยวก็มีลูกเองแหละ”
“ถ้าไม่ได้จริง ๆ เราค่อยไปตรวจที่โรงพยาบาลในเมืองหลวงมณฑลอีกครั้งก็ได้”
“แม่ครับ ถ้าจะมี คงมีไปนานแล้ว”
ซูเซิ่งลี่ดูหมดอาลัยตายอยาก
“ชาตินี้ผมคงมีชะตาเป็นคนสิ้นทายาทแล้วล่ะครับ”
“พูดเหลวไหลอะไร!”
อู๋เจาตีพุ่งเข้าไปตีเขา แล้วคุกเข่าลงกับพื้นดัง “ตุบ” เช่นกัน
“ฉันได้ยินแม่ที่บ้านเดิมบอกว่า อุ้มลูกคนอื่นมาเลี้ยงแล้วจะได้ลูกของตัวเอง หมู่บ้านเรามีลุงคนหนึ่งกับภรรยาแต่งงานกันมาหลายปีแต่ไม่มีลูก พอรับเด็กผู้ชายมาเลี้ยง หลังจากนั้นก็มีลูกติด ๆ กันถึงสี่คนเลยนะ”
“เราไม่ได้คิดจะแย่งลูกของซูเหยาหรอก แค่อยากให้เธอฝากเด็กไว้ในชื่อของเราก่อน เธอก็ยังเป็นแม่แท้ ๆ ของเสี่ยวอวี่ตลอดไป”