พิสูจน์แล้วว่าเซินจ้งเยว่ทำอาหารเป็นจริง ๆ แถมยังชำนาญมากด้วย
เห็นเขาควบคุมไฟอย่างคล่องแคล่ว มือขยับตะหลิวผัดไปมา ซูเหยาโออดสงสัยไม่ได้
“คุณไปเรียนมาจากไหนน่ะ”
เซินจ้งเยว่หัวเราะเบา ๆ
“ต้องไปเรียนด้วยเหรอ แค่หิวจนไม่มีทางเลือก ก็เลยต้องลงมือทำเอง”
“ตอนเพิ่งเข้ากองทัพ ฉันอายุแค่สิบเจ็ด กำลังอยู่ในวัยที่กินเก่งจนพ่อแม่เลี้ยงแทบไม่ไหว อาหารที่กองทัพจัดให้เป็นมื้อเป็นเวลาก็เติมท้องฉันไม่เต็ม กินไปไม่กี่ชั่วโมงก็หิวอีกแล้ว”
“ตอนแรกก็อดทนเอาไว้ พอสนิทกับทหารใหม่คนอื่น ๆ มากขึ้น ความกล้าก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แรก ๆ ก็วิ่งขึ้นเขาไปจับไก่ป่า กระต่ายป่า ยิงนกมาย่างกิน พอกินจนเบื่อแล้วก็แอบย่องไปลองทำอาหารเองที่หลังครัวโรงอาหาร”
“พ่อครัวใหญ่ที่หลังครัวเป็นทหารเก่า พอจับพวกเราได้ก็ไม่ได้ไปรายงานผู้บังคับบัญชา กลับให้พวกเราอยู่ช่วยงานแทน ทั้งฟืน ทั้งก่อเตา ล้างผัก หั่นผัก ทำมาหมดแล้ว”
ซูเหยานึกภาพเด็กหนุ่มวัยกำลังโตกลุ่มหนึ่งแอบย่องเข้าไปในครัว แต่ถูกพ่อครัวใหญ่จับได้เสียก่อน เลยต้องก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงนั้นเพื่อชดใช้ค่าเสียหาย พลางเท้าคางหัวเราะ
“ตอนนั้นคงสนุกน่าดูเลยนะ”
เปลวไฟในเตากะพริบไหวไม่หยุด ย้อมขนอ่อนข้างแก้มของซูเหยาโอให้เป็นสีทองอุ่น ๆ เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง อีกข้างถือกิ่งไม้คอยเขี่ยฟืนในเตาเป็นครั้งคราว สายตาทอดมองไปยังความว่างเปล่า เลื่อนลอยและอ่อนโยน ริมฝีปากมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็น ราวกับว่าตัวเธอในตอนนี้คือความฝันแสนงดงามที่เซินจ้งเยว่เคยมีตอนวัยหนุ่ม ซึ่งยากเกินเอื้อม แต่กลับกลายเป็นความจริงขึ้นมา