บ่ายวันนั้น ตอนที่คนในกองสามัญกำลังช่วยซูเหยาโอทำกำแพง พวกเขาก็ยังพูดถึงเรื่องนี้กันไม่หยุด
“ผู้หญิงคนนี้ใจร้ายเกินไปแล้ว เด็กเป็น ๆ ทั้งคน ยังทำให้เธอฆ่าตายได้ลงคอ”
“ซูเซิ่งลี่ก็โชคร้ายจริง ๆ แต่งเมียใจร้ายแบบนี้มาได้ จะไปแอบกับผู้ชายบ้านนอกในไร่ข้าวโพดก็เรื่องหนึ่ง ยังพูดอีกว่าอยากคลอดลูกฉลาด ๆ ให้ซูเซิ่งลี่ โธ่เอ๊ย ฉันอยู่มานานขนาดนี้ เพิ่งได้เปิดหูเปิดตาก็วันนี้แหละ”
“นี่ พวกคุณว่า ซูเซิ่งลี่เป็นขันทีจริงหรือเปล่า?”
คนที่ถามลดเสียงลง
“ใครจะไปรู้ แต่ไร่นาของอู๋เจาตีไม่มีปัญหาหรอก ที่มีปัญหาคือ…”
ผู้ชายกลุ่มหนึ่งสบตากันพลางขยิบตา ความหมายชัดเจนโดยไม่ต้องพูด
“พอแล้ว ๆ ซูเหยาโอเดินมาแล้ว”
“พี่เซิ่งเจ๋อ พี่เซิ่งเหวย ทุกคนเหนื่อยกันหรือยังคะ มาดื่มน้ำกันก่อนค่ะ”
ซูเหยาโอชงน้ำตาลทรายขาวมาหนึ่งกา
“ไม่เหนื่อยหรอก”
หลายคนรับถ้วยไป
“น้องหยาว เสียงพวกพี่ทำงานรบกวนลูกนอนหรือเปล่า?”
“ไม่ค่ะ เขาหลับเหมือนลูกหมูเลย”
ซูเหยาโอตอบยิ้ม ๆ
“ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เซิ่งลี่กับอู๋เจาตีเคยคิดจะรับลูกของน้องไปเป็นลูกบุญธรรมด้วยหรือ?”
“โชคดีที่น้องไม่ยอม อู๋เจาตีนิสัยร้ายกาจขนาดนั้น ไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับเด็กบ้าง”
“ยังมีเซิ่งโหย่วอีก โชคดีที่ยังเด็ก ยังไม่ได้แต่งงาน ถ้าเซิ่งโหย่วมีลูกแล้วต้องอยู่บ้านเดียวกับอู๋เจาตี…ไม่อยากคิดเลยจริง ๆ!”
“ตอนนี้ก็ดีแล้ว อู๋เจาตีถูกส่งตัวไป ทุกคนจะได้สบายใจ”
ช่วงเช้าตำรวจไปพาอู๋เจาตีออกจากสถานีอนามัย ป้าอู๋ที่ดูแลการทำคลอดประจำสถานีอนามัยของกองสามัญก็เป็นคนตรงไปตรงมา ตอนช่วยจัดการให้อู๋เจาตี ได้ยินว่าเธอร้องโหยหวนจนแทบขาดใจ สุดท้ายก็ถูกหามออกไปทั้งที่ใบหน้าซีดขาว
เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในทีมผลิตซวงจวัง หัวข้อสนทนาของคนที่มารวมตัวกันจึงหนีไม่พ้นเรื่องนี้ หลายคนดื่มน้ำตาลจนหมดถ้วย ก่อนคืนถ้วยให้ซูเหยาโอแล้วชี้ไปที่กำแพงกั้น