พอเซินจ้งเยว่ทำอาหารเสร็จ ห้องด้านข้างสองห้องก็ถูกคนตระกูลเสิ่นเก็บกวาดเรียบร้อย ทุกคนปัดฝุ่นตามตัว ล้างมือและล้างหน้า ก่อนจะนั่งล้อมโต๊ะแปดเซียนในห้องโถง
ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ใบหน้าของเซินเจียงไห่กับฉินซูเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“เมื่อสองเดือนก่อน ใครจะไปคิดล่ะว่าหลังถูกส่งลงชนบท ครอบครัวใหญ่ของเรายังจะได้มานั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันที่โต๊ะเดียว!”
เซินเจียงไห่หน้าแดงก่ำ เอ่ยด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง
“ต้องขอบคุณผู้บัญชาการอาวุโสซูกับหยาวหยาวที่ช่วยออกแรงประสานงาน ไม่อย่างนั้นตอนนี้พวกเราคงต้องแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางแล้ว”
“หยาวหยาว พ่อ...”
เซินเจียงไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง
“ลุงขอยกชาแทนเหล้า ดื่มให้เธอสักถ้วยนะ”
ซูเหยาโอรีบยกชามขึ้น ชนกับชามของเซินเจียงไห่เบา ๆ
“พ่อคะ คนในครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องพูดเหมือนเป็นคนอื่นหรอกค่ะ”
พอได้ยินคำว่า “พ่อ” เซินเจียงไห่ก็เห็นได้ชัดว่าตื่นเต้นขึ้น เขายกชามขึ้นดื่มน้ำข้างในจนหมดในรวดเดียว
“ใช่ ใช่ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน”
ฉินซูตบเซินเจียงไห่เบา ๆ อย่างหึงหวงอยู่บ้าง
“อย่าเอาวิธีพูดบนโต๊ะเหล้าของคุณกลับมาใช้ที่บ้านนะ!”
“หยาวหยาว อย่าไปสนใจเขาเลย เขาชอบทำตัวคึกคักเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น! เราไม่ดื่มน้ำหรอก น้ำมีอะไรน่าดื่ม กินกับข้าวกันเถอะ!”
ฉินซูคีบเนื้อเค็มชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของซูเหยาโอ
ซูเหยาโอหรี่ตายิ้ม “ขอบคุณค่ะแม่”
“โอ๊ย นี่...”
ฉินซูดีใจจนลุกขึ้น แล้วเลื่อนจานกับข้าวที่อยู่ใกล้ซูเหยาโออยู่แล้วให้เข้ามาใกล้กว่าเดิม
“หยาวหยาว ชอบจานไหนก็คีบจานนั้นเลยนะ”
ตะเกียบของเซินจ้งเหิงคีบพลาดไปอย่างว่างเปล่า เขาแสร้งทำเป็นไม่พอใจ