เรื่องเงินยังเป็นปัญหาเล็กน้อย ทำงานอยู่ในโรงงาน ประหยัดหน่อย เดือนหนึ่งสิบกว่าหยวนก็ยังพอหาออกมาได้ ที่สำคัญคือบัตรนมผงต่างหาก!
นอกจากเด็กที่ยังไม่ครบเดือนและแม่ไม่มีน้ำนม ซึ่งสามารถใช้ใบรับรองจากโรงพยาบาลไปซื้อนมผงหนึ่งถุงเพื่อเสริมสารอาหารได้แล้ว ส่วนใหญ่ก็ไปตักนมสดที่สถานีนม หรือไม่ก็กินนมผงทดแทน
ก็คือใช้แป้งถั่วเหลือง แป้งข้าวเจ้า แป้งข้าวฟ่าง ผสมกับน้ำตาลทรายขาวและนมผงเล็กน้อย
แค่นี้ก็ยังมีการจำกัดปริมาณ
เดือนละสี่ถุงนมผง…
คนที่มุงดูต่างพากันจุ๊ปาก
ซูเหยาโอไม่ปล่อยให้จูหงงได้ใจ ตบฉาดเข้าไปทันที
“เธอรู้ดีจริงนะว่าบ้านฉันเลี้ยงลูกยังไง!”
“เดือนหนึ่งนมผงตั้งสี่ถุง เธอกล้าคิดได้ยังไง!”
เธอไม่เคยปล่อยให้ลูกอดอยาก นมผงสี่ถุง ถุงละห้าร้อยกรัม ยังไม่พอให้เซินหวยหยวี่กินถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ
ตอนเซินหวยหยวี่เพิ่งเกิด “ซูเหยาโอ” ไม่ยอมให้นม ปู่ พ่อ และลุงใหญ่ของเขาต่างก็แลกบัตรนมผงจากกองทัพมาได้ไม่น้อย ซื้อนมผงส่งกลับมา เด็กน้อยจึงไม่เคยขาดแคลนเรื่องกิน
พอมาอยู่ในมือเธอ มีมิติวรเวทีเป็นที่พึ่ง เขาก็ยิ่งไม่เคยลำบาก
บ้าจริง ผลสุดท้ายกลับต้องกินแค่พอประทังชีวิต!
ซูเหยาโอแทบจะโมโหตาย
คนอื่น ๆ ได้ยินแล้วก็อดพยักหน้าไม่ได้
จริงด้วย บ้านไหนกันจะใช้นมผงเดือนละตั้งสี่ถุง น่ากลัวชะมัด
“เธอ!”
จูหงงไม่ทันตั้งตัว ถูกตบจนหน้าหัน ทิ้งกระเป๋าแล้วพุ่งเข้าไปจะคว้าผมซูเหยาโอ
ซูเหยาโอยัดเซินหวยหยวี่ใส่อ้อมแขนหวงถิง อาศัยความสูงที่ได้เปรียบ คว้าผมจูหงงไว้ก่อน แล้วลงมือหยิกเอว ท้อง และโคนขาของอีกฝ่ายอย่างแรงหลายที