ซูจงฮวาหน้านิ่งขรึม ชี้ไปยังประตูที่ปิดสนิทของอู๋เจาตี
“ไป จับอู๋เจาตีออกมาให้ฉัน!”
ซูหมิงจงกับซูหมิงอี้ได้ยินคำสั่งของซูจงฮวา ก็รีบก้าวไปข้างหน้า เอียงตัวชนประตูอย่างแรง
ไม่รู้ว่ามีอะไรล้มลงอยู่ข้างใน ประตูถูกชนจนเปิดออก เผยให้เห็นอู๋เจาตีที่กำลังตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
“อ๊า! ซูเซิ่งลี่ นายตายไปแล้วหรือไง? ขวางพวกเขาไว้สิ ขวางพวกเขาเร็ว!”
“พวกนายจะทำอะไร? ฉันบอกไว้ก่อนนะ ในท้องฉันมีลูกอยู่!”
อู๋เจาตีแกล้งทำท่าข่มขวัญ พลางยื่นท้องออกมาเล็กน้อย
“ในท้องฉันมีลูกของตระกูลซูอยู่นะ!”
“พวกเรายังไล่ซูเซิ่งลี่ออกจากบ้านไปแล้ว จะไปสนใจเด็กชั่วในท้องเธอทำไม?”
ชุยซีเฟิงเอ่ยเสียงเย็นชา
“อู๋เจาตี คืนชีวิตลูกชายฉันมา!”
ซูเซิ่งเทาพุ่งเข้าไป ตบหน้าเธออย่างแรงหนึ่งฉาด ใบหน้าของอู๋เจาตีบวมขึ้นมาทันที
“ชีวิตลูกชายนายอะไร ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร นายเอาอะไรมาบอกว่าเข็มนั่นเป็นฝีมือฉัน? บางทีพวกนายอาจไม่ระวังเอง หรือเป็นพวกนายที่ทำให้เด็กตายก็ได้”
อู๋เจาตีเอามือกุมแก้ม โต้เถียงเสียงอู้อี้
แววตาของซูเซิ่งเทาฉายประกายคลุ้มคลั่ง ซูหมิงจงกับซูหมิงอี้รู้สึกได้ทันทีว่าท่าไม่ดี จึงยื่นมือจะดึงเขาออกมา แต่น่าเสียดายที่ช้าไปก้าวหนึ่ง มือของซูเซิ่งเทาบีบคออู๋เจาตี แล้วออกแรงยกเธอขึ้น
อู๋เจาตีมีแววหวาดกลัวเต็มตา มือทั้งสองทุบแขนของซูเซิ่งเทาไม่หยุด
ทุกคนรอบข้างต่างตกตะลึง ก่อนจะกรูกันเข้าไป พยายามแกะมือของซูเซิ่งเทาออก
“เซิ่งเทา ปล่อยมือ!”
ซูหมิงตงพยายามเรียกสติลูกชาย
“เซิ่งเทา คิดถึงหม่ยหยุนสิ คิดถึงลูกสาวของแก การเอาตัวเองเข้าไปพัวพันเพราะอู๋เจาตีไม่คุ้มหรอก!”