ซูเหยาโอกับเซินจ้งเยว่เดินกลับมาที่ห้องผู้ป่วยคนหนึ่งตามหลังอีกคน จู่ ๆ ก็เห็นร่างคุ้นตาอยู่ข้างใน นั่นคือไต้ชิวหลาน
เธอนอนขดตัวอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดเผือด มือหนึ่งกำหมอนแน่น อีกมือกุมท้องน้อย ดูเจ็บปวดอย่างมาก ข้างเตียงยังมีชายแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย
ซูเหยาโอรีบสาวเท้าเข้าไป ตบไหล่เธอเบา ๆ
“ป้าหลาน ป้าหลาน เป็นอะไรไปคะ?”
ไต้ชิวหลานลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง “หยาวหยาวนี่เอง...”
เพิ่งพูดได้ประโยคเดียว สีหน้าเจ็บปวดก็ยิ่งหนักขึ้น ซูเหยาโอตกใจ รีบห้ามไม่ให้เธอพูดต่อ
ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าพวกเธอรู้จักกัน ก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
“คุณมาได้พอดีเลย ผมยังมีธุระ ต้องขอตัวก่อนนะครับ”
“เดี๋ยวก่อน คุณยังพูดไม่เคลียร์เลย จะรีบไปไหนคะ?”
ซูเหยาโอเรียกเขาไว้ เซินจ้งเยว่ก็เดินไปขวางหน้าเขา
ซูเหยาโอถลึงตาใส่เขา
คุณจะมาวุ่นวายอะไรด้วย!
คุณลุงที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ ไต้ชิวหลานเห็นว่าพวกเธอเข้าใจผิด ก็รีบช่วยอธิบาย
“หนุ่มคนนี้เขาทำความดีนะ เห็นป้าของหนูเป็นลมอยู่บนถนน ก็เลยพามาส่งโรงพยาบาล”
ไต้ชิวหลานเองก็ฝืนความเจ็บปวดพูดขึ้นมา
“หยาวหยาว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณผู้ชายคนนี้ อย่าเข้าใจเขาผิดเลย”
ซูเหยาโอร้อง “อ๋อ” แล้วกล่าวขอโทษติด ๆ กัน
“คุณชื่ออะไรคะ ทำงานอยู่ที่ไหน พวกเราจะได้ไปขอบคุณถึงที่”
ชายหนุ่มส่ายหน้า
“ทำความดีไม่จำเป็นต้องบอกชื่อหรอกครับ คุณผู้หญิงคนนี้เป็นไส้ติ่งอักเสบ เมื่อครู่หมอบอกว่าต้องผ่าตัด คุณควรรีบแจ้งครอบครัวของเธอให้มาที่นี่โดยเร็ว”