หลังจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว เซินจ้งเยว่กับซูเหยาโอก็กลับหมู่บ้านซูในวันเดียวกัน
การเก็บเกี่ยวฤดูเก็บเกี่ยวยังคงดำเนินต่อไปในทีมผลิตซวงจวัง งานเกี่ยวข้าวและนวดข้าวแทบจะเสร็จหมดแล้ว ตอนนี้ภารกิจหลักคือรวบรวมข้าวมาตากแดดและเก็บเข้ายุ้งฉาง ผู้คนในทีมผลิตจึงไปรวมตัวกันอยู่ที่ลานตากข้าวเกือบทั้งหมด
เซินจ้งเยว่หิ้วสัมภาระของตัวเอง ส่วนซูเหยาโออุ้มลูก ทั้งสองเดินกลับบ้านโดยมีคนหนึ่งเดินนำหน้า อีกคนเดินตามหลัง
คนที่เห็นพวกเขาต่างประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ต่างพากันเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง
“หนูหยาว ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“ไอ้พวกใจดำไร้ความเป็นคน กล้าลักพาตัวคนกันกลางวันแสก ๆ ได้ยังไง!”
“แล้วยังมีอู๋เจาตีอีก เยว่หมานเด็กคนนั้นเล่าให้พวกเราฟังหมดแล้ว คนเราจะเลวได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ?”
“เด็กตัวเล็กแค่นี้ พวกมันทำลงได้ยังไง!”
“ได้ยินว่าเธอตั้งท้องแล้วหรือ? ซูเซิ่งลี่ยังอยากให้เธอปล่อยเขาไปอีกหรือ? ทำไมต้องยอมด้วยล่ะ? หนูหยาว อย่าใจอ่อนเด็ดขาด คนแบบนี้ต้องได้รับโทษ!”
ป้าที่พูดมีอารมณ์พลุ่งพล่านอย่างยิ่ง
ซูเหยาโอเล่าเรื่องที่มีคำสั่งเลื่อนการตัดสินโทษ ทุกคนก็พากันฮือฮาขึ้นมาทันที
“ต้องรออีกนานแค่ไหน ถึงตอนนั้นจะยังมีใครจำเรื่องนี้ได้อยู่หรือเปล่า!”
“แค่มีเด็กอยู่ในท้องก็กลายเป็นคนละเรื่องแล้วหรือ? ต่อไปถ้าฉันจะทำเรื่องไม่ดีบ้าง ฉันจะตั้งท้องเอาไว้ก่อน!”
คนข้าง ๆ หัวเราะขึ้นมา
“พวกเราทำแบบนั้นไม่ได้หรอก อู๋เจาตีมีผัวคอยปกป้อง ถ้าพวกเราทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ผู้ชายที่บ้านคงไม่ยอมแน่”