ซูเหยาโอให้พยาบาลทายาบาดแดงจนต้องสูดปาก เดินออกมาจากห้องตรวจ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเซินจ้งเยว่ที่สีหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจกำลังแกว่งใบกระดาษในมือ
ข้างกายเขายังมีโจวเว่ยกั๋วในชุดกาวน์สีขาวยืนอยู่ด้วย
“บาดแผลของสหายเซินไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ผมเปลี่ยนยาให้ใหม่แล้ว กลับไปอย่าออกแรงหนัก แค่ระวังไม่ให้แผลฉีกซ้ำก็พอ”
โจวเว่ยกั๋วสบตาเซินจ้งเยว่ แล้วยิ้มอย่างจนใจพลางพูดกับซูเหยาโอซ้ำอีกครั้ง
“ขอบคุณค่ะหมอโจว รบกวนแล้วนะคะ”
โจวเว่ยกั๋วยังถือปากกาอยู่ในมือ เห็นได้ชัดว่าเซินจ้งเยว่ลากเขามา
“เป็นหน้าที่อยู่แล้ว”
โจวเว่ยกั๋วพยักหน้า “ยาของสหายเซินต้องเปลี่ยนทุกสามวัน ผมสั่งยาไว้ให้แล้ว ตอนพวกคุณกลับอย่าลืมไปรับที่ห้องยานะครับ”
ซูเหยาโอเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง มองส่งโจวเว่ยกั๋วเดินจากไป ก่อนหันไปมองเซินจ้งเยว่ที่ยังคงยิ้มอยู่
“ฉันจะไปเยี่ยมป้าหลาน คุณกลับไปเก็บของที่ห้องพักผู้ป่วยก่อนดีไหม”
เซินจ้งเยว่ส่ายหน้า “ผมไปกับคุณ”
พูดจบเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้ากระอักกระอ่วนเพราะเงินในกระเป๋ามีไม่พอ
“หยาวหยาว คุณมีเงินกับตั๋วอาหารติดตัวไหม พวกเราควรซื้อของไปเยี่ยมสักหน่อยหรือเปล่า”
ซูเหยาโอแปลกใจที่เขานึกถึงเรื่องนี้ได้ เซินจ้งเยว่รีบอธิบาย
“เมื่อกี้ผมเห็นอธิการเยียนอยู่ เขาช่วยเรื่องของคุณกับลูกไว้ไม่น้อย ผมควรไปขอบคุณเขา”
ถ้าเยียนชวนไม่รู้ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ว่าไปอย่าง แต่คำพูดที่หยาวหยาวพูดไว้ตอนอยู่กองสามัญหงซิงแทบจะเปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเขาออกมาหมดแล้ว ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ควรไปเยี่ยมถึงบ้านเพื่อแสดงความขอบคุณ
แววตาของซูเหยาโอมีรอยยิ้ม นึกถึงเงินและตั๋วอาหารในกล่องที่มีทั้งใบย่อยและใบใหญ่
“ข้างโรงพยาบาลมีร้านสหกรณ์การค้าอยู่ ไปกันเถอะ”