ชุยซีเฟิงจูงซูเหยาโอกลับไป เซินจ้งเยว่เดินตามมาในระยะห่างพอดี
ชุยซีเฟิงเหลือบมองไปข้างหลัง ในดวงตาเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“เหยาเหยา เธอกลับอำเภออวิ๋นชานเพราะเขาเหรอ”
ดวงตาของซูเหยาโอเหลือบไปทางซ้ายล่างโดยไม่รู้ตัว
เรื่องนี้น่ะเหรอ ไม่ใช่จริง ๆ
เมื่อเธอไม่ตอบ ชุยซีเฟิงก็คิดว่าเธอยอมรับ จึงถอนหายใจอีกครั้ง
“พวกเธอก็ลำบากกันทั้งคู่”
ในเมื่อหนุ่มตระกูลเสิ่นเป็นพ่อแท้ ๆ ของเด็ก ตระกูลเสิ่นก็ถือเป็นครอบครัวเดียวกัน สถานะของคนทั้งตระกูลเสิ่นในใจชุยซีเฟิงจึงสูงขึ้นทันที
เป็นทั้งผู้มีพระคุณและครอบครัวเดียวกัน จะปล่อยให้เขาไปอยู่คอกวัวได้ยังไง
เธอต้องคิดให้ดีว่าจะคุยกับตาแก่อย่างไร
เมื่อวานวุ่นวายกันทั้งวัน เรื่องนี้เธอยังไม่ได้เอ่ยปากกับตาแก่นั่นเลย
แม้สถานะจะสูงขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้ชุยซีเฟิงรู้สึกถูกชะตากับเซินจ้งเยว่ขึ้นมา ตอนแรกเหยาเหยาของเธอควรจะอยู่ที่เมืองหลวงอย่างสุขสบายแท้ ๆ แต่เพราะผู้ชายคนนี้ ถึงได้รีบตามกลับมาที่อำเภออวิ๋นชาน แล้วต้องมาเจอเรื่องน่าหงุดหงิดมากมาย
สายตาที่ชุยซีเฟิงมองเซินจ้งเยว่พลันกลายเป็นสายตาจับผิด เธอแค่นเสียงเบา ๆ ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา
“เสี่ยวเซิน ไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว พ่อแม่คงเป็นห่วงแย่ รีบกลับไปดูพวกท่านเถอะ”
เซินจ้งเยว่ชะงักฝีเท้า พ่อแม่เขาไม่ได้คิดถึงเขาสักหน่อย เมื่อคืนก่อนพอได้ยินว่าหยาวหยาวเกิดเรื่อง พ่อกับพี่ชายใหญ่ยังแอบตามหัวหน้ากองผลิตตระกูลซูไปถึงอำเภอเพื่อช่วยตามหา พอเจอเขาก็ด่าเสียจนเละ บอกว่าเขาไม่ได้เรื่อง