ชุยซีเฟิงไม่นานก็รู้แล้วว่าทำไมซูเหยาโอถึงถามเรื่องการปลูกเห็ด
ตอนบ่ายซูจงฮวากลับมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เขาเดินเข้าห้องโถง ดื่มน้ำรวดเดียวหมดแก้วแล้วค่อยหายใจคล่องขึ้น ก่อนจะถามว่า
“เจ้าทึ่มกับเจ้าตัวแสบกลับมาแล้วหรือ”
ชุยซีเฟิงเม้มปาก
“หลบอยู่ในห้องน่ะ”
ซูจงฮวาครางรับคำหนึ่ง
“รอเจ้าสองกลับมา ให้เขาพาลี่จวนมาที่บ้านเก่าสักเที่ยว”
ชุยซีเฟิงพยักหน้าอย่างไม่แสดงอารมณ์
“วันนี้เขาไปกองสามัญข้าง ๆ กลับมาคงต้องรออีกสักพัก”
“ไม่รีบ”
ซูจงฮวาจุดไม้ไป่ สูบไปหนึ่งคำ
น้ำเสียงสงบนิ่งของทั้งคู่ทำให้เถียนซูเฟินที่กำลังวุ่นวายอยู่ด้านนอกห้องโถงรู้สึกเย็นวาบในใจ
“เหยาเหยากลับมาด้วยหรือ”
“อืม ตอนบ่ายฉันไปช่วยเก็บห้องของเหยาเหยาให้เรียบร้อยแล้ว”
น้ำเสียงของทั้งคู่พลันอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“เหยาเหยาเป็นอย่างไรบ้าง”
ซูจงฮวาถามด้วยความห่วงใย
“สภาพเมื่อวานทำเอาฉันตกใจแทบแย่”
แววตาของชุยซีเฟิงมีรอยยิ้ม
“ก็ยังดี ฉันนึกว่าเด็กคนนี้จะเหินห่างจากพวกเราเสียแล้ว โชคดีที่ไม่เป็นอย่างนั้น”
“ไม่ได้โทษพวกเราหรือ”
ซูจงฮวายื่นคอเข้าไปทางชุยซีเฟิง
“ไม่โทษนี่แหละถึงทำให้ฉันปวดใจ ฉันยอมให้เธอด่าฉันสักสองสามประโยคยังดีกว่า”
ซูจงฮวาสูบควันเงียบ ๆ อีกคำ
“วันนี้คุณเป็นอะไรไป เรื่องปลูกเห็ดไม่ราบรื่นหรือ”
เพราะซูเหยาโอถามถึง ชุยซีเฟิงจึงยิ่งใส่ใจเรื่องนี้
“ก็ไม่เชิง ช่างเทคนิคบอกว่าที่นี่เหมาะทีเดียว”
“อย่างนั้นไม่ดีหรือไง ทำหน้ากลุ้มใจอยู่ได้ ฉันนึกว่าเรื่องไม่สำเร็จเสียอีก”
ชุยซีเฟิงถลึงตามองซูจงฮวาอย่างหงุดหงิด
“คุณคิดว่าเห็ดขึ้นกลางแจ้งได้หรือไง หน้าหนาวขนาดนี้จะรอดได้ยังไง ต้องหาที่ว่างสักแปลง แล้วยังต้องทำเพิงคลุมเพื่อเก็บความอบอุ่นอีก”