“อะไรนะ!”
เหอซีเหมยมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหมายจะตีหลานชายคนโตที่ปกติรักที่สุด
“ไอ้เด็กเวรตัวทำลายบ้าน วันดี ๆ ของครอบครัวเราพังหมดเพราะปากรั่ว ๆ ของแกคนเดียว!”
เฉินกวงจงไม่พอใจที่น้องชายโยนความผิดทั้งหมดให้ลูกชายตัวเอง
“แล้วต้าหลงไม่ผิดหรือไง?”
“คำว่า ‘ของกินเปล่า’ ต้าหลงเป็นคนพูดก่อนใช่ไหม? ตอนนั้นฉันก็เห็นแล้วว่าสายตาของพี่น้องเฉินต้าเหวินดูไม่ชอบมาพากล”
“ต้าหลงแค่ขอโทษก็จบแล้ว แต่ลูกแกเล่า ทำคนเขาโกรธจนหนีไปทั้งครอบครัว!”
สองพี่น้องทะเลาะกันวุ่นวาย
“พอได้แล้ว เรื่องนี้จะโทษเด็กทั้งหมดก็ไม่ได้หรอก”
ภรรยาของเฉินกวงจงทนดูต่อไปไม่ไหว
“เด็กยังอายุเท่าไรเอง จะไปรู้อะไรมากมาย แม่เองก็พูดจาไม่ระวังปาก ที่บ้านก็พูดว่าเป็นของกินเปล่า แล้วยังทะเลาะกับคนในหมู่บ้าน เด็ก ๆ ได้ยินเข้าก็จำไปพูดตาม!”
“ใช่”
เฉินกวงจงรับคำต่อจากภรรยา “แม่ ถ้าถามผมนะ เรื่องนี้ต้องโทษพวกคุณนั่นแหละ ลองคิดดูสิ ถ้าตอนนั้นพวกคุณดีกับเฉินต้าเหวินสักหน่อย จะมีเรื่องมากมายขนาดนี้ไหม?”
“บ้านก็ใช่ว่าจะไม่มีห้อง แต่พวกคุณกลับให้เขาไปนอนบนกองฟาง!”
เฉินเยาจู่ก็มีสีหน้าตำหนิเช่นกัน
“พี่ใหญ่พูดถูก เก็บเขากลับมาแล้ว ทำไมไม่ทำความดีให้ถึงที่สุดไปเลยล่ะ?”
“ถ้าเฉินต้าเหวินยังอยู่บ้านเราตอนนี้ พวกเราจะได้ประโยชน์มากแค่ไหน!”
“ตอนนี้พวกแกกลับมาโทษฉันหรือ?”
เหอซีเหมยมองสองพี่น้องอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“ตอนนั้นปู่กับย่าของพวกแกยังอยู่ พวกเราก็ยังไม่ได้ย้ายมาที่นี่ ทั้งครอบครัวเบียดกันอยู่ในห้องเดียว ไม่ใช่เพราะพวกแกบ่นว่าแคบ ฉันถึงให้ต้าเหวินออกไปนอนบนกองฟางหรือไง?”
“ตอนนั้นพวกเรายังเด็ก ไม่รู้ความ แล้วแม่ไม่รู้ความเหมือนกันหรือไง?”
สองพี่น้องโยนความผิดทั้งหมดให้เหอซีเหมยอย่างหน้าตาเฉย