“ฉันคิดว่าจูหงงไม่เหมาะจะอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กต่อไปแล้ว คนที่มีความคิดล้าหลังแบบนี้จะอบรมดอกไม้ของชาติให้ดีได้อย่างไร”
รองผู้จัดการโรงงานเสนอจบแล้วก็ถามอู๋ซิ่วหลิงต่อ
“หัวหน้าอู๋ พวกคุณที่แผนกบุคคลรู้ดีที่สุด ในโรงงานมีงานตรงไหนเหมาะกับจูหงงบ้าง”
“ห้องน้ำค่ะ ห้องน้ำทางทิศใต้ยังขาดคนทำความสะอาด ที่นั่นสงบดี พอดีจะได้ช่วยให้จูหงงกลับไปศึกษาหนังสือแดงใหม่”
อู๋ซิ่วหลิงตอบโดยไม่ต้องคิด
หน้าจูหงงซีดเผือด แต่เธอไม่กล้าส่งเสียง เกรงว่าจะถึงขั้นเสียงานทำความสะอาดห้องน้ำไปด้วย
บ้านเธอมีลูกห้าคน ทุกเดือนยังต้องส่งเงินกลับบ้านเกิด ถ้าเสียงานไป สามีคงด่าเธอจนตาย
“สหายซูเหยาโอ คุณคิดว่าอย่างไร”
รองผู้จัดการโรงงานยิ้มพลางมองมาทางเธอ
“ผู้อำนวยการหู ยังมีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ”
หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยเอ่ยขึ้น
“จูหงงคนนี้ยังมีข้อสงสัยว่าเป็นผู้ก่อเหตุลักทรัพย์ด้วย”
“เสี่ยวเหลียง เอาของขึ้นมา”
เจ้าหน้าที่แผนกรักษาความปลอดภัยที่ถือห่อผ้าของจูหงงเดินเข้ามา
“เรียนผู้บริหารทุกท่าน สหายซูแจ้งกับพวกเราว่าจูหงงขโมยนมผงไปครึ่งถุง”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ!”
กั๋วฝูมิ่นโกรธจัด อู๋ซิ่วหลิงเองก็โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ
แผนกบุคคลของพวกเธอไปหาคนแบบไหนมาเนี่ย ขโมยงั้นหรือ!
ต่อไปแผนกอื่นจะมองพวกเธออย่างไร
ทุกคนหันไปมองซูเหยาโอ
“ใช่ค่ะ”
ซูเหยาโอหยิบนมผงครึ่งถุงออกมา
“นี่เป็นนมผงที่ฉันเพิ่งเอาไปไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กเมื่อวาน ในสถานรับเลี้ยงเด็กมีแค่ลูกของฉันคนเดียวที่ดื่มนมผง ไม่มีทางหยิบสลับกันได้ค่ะ”