เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเหยาโอตื่นแต่เช้า พาเจ้าตัวเล็กกับเสบียงอาหารของเขาไปส่งที่สถานรับเลี้ยงเด็ก แล้วตัวเองก็ไปที่โรงงาน
สัปดาห์นี้เธอถูกจัดให้เข้ากะเช้า เข้างานตอนเจ็ดโมง เลิกงานตอนบ่ายสามโมง มีเวลาพักกินข้าวกลางวันสั้น ๆ
แต่เพราะเธอยังอยู่ในช่วงให้นมบุตร จึงมีเวลาสำหรับดูแลลูกเพิ่มเป็นพิเศษ หากไม่แวะไปสถานรับเลี้ยงเด็กระหว่างวัน ก็สามารถเลิกงานก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมงได้
เธออยู่ฝ่ายน้ำเชื่อม งานก็ง่ายมาก แค่บรรจุขวด ไม่ได้เหนื่อยกายอะไร เพียงแต่การทำอะไรซ้ำ ๆ นี่แหละที่ทำให้ซูเหยาโอเหนื่อยใจ
กว่าจะฝืนทนจนถึงเวลาเลิกงานได้ เธอก็ลากขาไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กเพื่อรับลูกชายที่ได้มาแบบไม่ต้องลงทุน
เจ้าตัวเล็กดูเหมือนเพิ่งตื่น กำลังนอนเตะขาอยู่บนเตียงไม้ พอเห็นซูเหยาโอก็เผยรอยยิ้มหวานออกมา
“วันนี้งอแงไหม”
ซูเหยาโอจิ้มพุงน้อย ๆ ของเขา
ตอนเช้าที่พามาส่ง เจ้าตัวเล็กทำท่าทางน่าสงสารตอนเธอจะกลับ จ้องเธอตาแป๋ว ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา ส่งเสียงงอแงอืออา แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้จ้า
“ไม่เลยค่ะ เชื่อฟังมาก!”
พี่เลี้ยงที่อยู่ข้าง ๆ ตอบพร้อมรอยยิ้ม
เด็กน้อยคนนี้หน้าตาน่ารัก ตอนตื่นทุกคนต่างก็แย่งกันหยอก พอยิ้มขึ้นมาก็หวานจนใจละลาย
เซินหวยหยวี่รออยู่ตั้งนาน แต่ก็ไม่เห็นซูเหยาโอมีทีท่าจะอุ้ม จึงยกมือขึ้นขอให้อุ้ม
“คุณหยาง เราขอตัวก่อนนะคะ”
ซูเหยาโอหัวเราะเบา ๆ แล้วอุ้มเขาขึ้นมา
แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เจ้าตัวแสบก็ยิ้มแฉ่งแล้วปล่อยของหนักใส่เธอเสียอย่างนั้น ถ่ายออกมาแล้ว!
นับตั้งแต่วันที่เธอทะลุมิติมา นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เซินหวยหยวี่ถ่ายอุจจาระ ครั้งแรกเธอไม่ทันสังเกต พอนึกขึ้นได้ทีหลังก็ตกใจ รีบไปถามป้าไช่ทันที ถึงได้รู้ว่าเด็กเล็กจะสะสมอุจจาระไว้ในท้อง