บนรถไฟมีคนแน่นขนัด แม้ตอนนี้กระแสลงเขาไปชนบทยังไม่แผ่ขยายทั่วประเทศ แต่เพราะปัญหาการจ้างงาน จึงมีนักเรียนลงชนบทจำนวนไม่น้อย รถไฟขบวนนี้ก็มีคนกลุ่มนี้อยู่ไม่น้อย
ในฐานะสมาชิกที่ล้าหลังซึ่งต้องได้รับการปรับปรุง ตระกูลเสิ่นย่อมไม่มีที่นั่ง
ประกอบกับมีคนจำนวนมาก พวกเขาจึงถูกจัดให้อยู่ในตู้รถไฟบรรทุกสินค้า ซึ่งปกติใช้ขนส่งสิ่งของ
ตู้รถไฟบรรทุกสินค้ามีหน้าต่างเล็ก ๆ เพียงบานเดียว ไม่มีห้องน้ำ ไม่มีที่นั่ง ทั้งยังไม่มีอาหารหรือน้ำชาให้บริการ
นอกจากตระกูลเสิ่นแล้ว ยังมีอีกหลายครอบครัวที่ถูกส่งลงชนบทมาด้วย
เซินจ้งเยว่ขึ้นรถไฟก่อนที่พนักงานจะมาตรวจนับจำนวนคน พนักงานรถไฟที่สวมปลอกแข้งแดงโยนถังไม้ใบหนึ่งเข้ามา จากนั้นก็ปิดประตูรถดัง “ปัง”
ในตู้รถไฟมีคนอยู่ราวยี่สิบคน แต่ละครอบครัวจับจองพื้นที่กันคนละมุม
เซินเจียงไห่กับเซินจ่งเหิงมีประสบการณ์ จึงจับจองมุมที่มีลมพัดผ่านได้ก่อน
ตอนนี้แดดยังไม่แรงนัก ยังไม่ถึงกับอบอ้าว แต่พอถึงเที่ยงกับบ่ายคงทรมานน่าดู
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อจากนี้ทั้งปัสสาวะและอุจจาระต้องลงถังใบเดียวกัน กลิ่นคงจะ...
ฉินซูกับซูจือหวินแค่ลองนึกดูก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาแล้ว
“จ้งเยว่”
เซินจ่งเหิงส่งสายตาให้น้องชายเป็นเชิงบอกให้ดูห่อสัมภาระ
“อืม”
เซินจ้งเยว่พยักหน้า
“เป็นของ...”
เซินหวยเจิงยังพูดไม่ทันจบ พี่ชายกับแม่ก็ยื่นมือมาปิดปากเขาพร้อมกัน
“ชู่ หวยเจิง อย่าพูดออกมานะ”
“สิ่งที่พวกเราติดค้าง...มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นทุกที”
เพียงไม่กี่วัน เซินเจียงไห่ก็เหมือนแก่ลงไปสิบปี แผ่นหลังเริ่มค่อมลงเล็กน้อย
ฉินซูเห็นสามีของตนมีสภาพเช่นนี้ก็ปวดใจ จึงกุมมือเขาไว้แน่น